Een weekje Maleisië, wie wil dat nu niet? Zeker als het midden in de winter valt en de temperatuur daar zonder moeite de dertig graden aantikt. Wij doen het gewoon. Cadeautje van die oranje flapdrol zullen we maar denken.
Vrijdag 16 januari 2026. We vliegen pas ‘s avonds en dat geeft ons de tijd om rustig aan te doen. Abby wegbrengen, de kippen verzorgen, het huis aan kant, nog wat boodschappen en dan om vier uur de auto in richting Waardenburg om Charlie af te zetten bij Thea en Dozer.
Dan door naar Schiphol. We parkeren en nemen de bus naar de vertrekhal. We dumpen onze koffer en gaan door de beveiliging. Het schiet allemaal lekker op en keurig op tijd zitten we aan een verfrissend drankje.
Na nog een rondje langs allerhande winkels met – naar het schijnt – fantastische aanbiedingen mogen we aan boord van het vliegtuig. KLM was zo genereus om mij een upgrade te geven en Monique niet. Gewoon geldklopperij natuurlijk want daarmee mochten we voor Monique ook een upgrade kopen. En het erge was dat we nu nog niet eens naast elkaar mochten zitten. Monique gangpad, ik raam. Gelukkig wilde de aardige Deense-Noor wel wisselen en konden we toch naast elkaar.
De vlucht duurde een uur of twaalf. We kijken wat films, proberen wat te slapen, spartelen in onze stoelen en voor we het weten staan we op Kuala Lumpur. We gaan door de douane, en pikken onze koffer op. Dan naar het autoverhuurbedrijf dat uiterst zorgvuldig opschrijft welke schades er allemaal al zijn. Rond vijf uur rijden we de luchthaven af en begint onze eerste missie.
Op de snelwegen hebben we een Scan en Go pas nodig om de tolpoortjes te openen. Zou te koop zijn bij ieder tankstation. Het enige tankstation wat we zien heeft ze echter niet. Maar met Visa zou je gewoon moeten kunnen betalen. Vol goede moed rijden we het eerste tolpoortje in. Visa werkt in ieder geval niet. De intercom ook niet. Dan maar achteruit en andere optie proberen. We steken overdwars over van baan 3 naar baan 8 om erachter te komen dat dit ook niet werkt. De intercom dit keer wel! We mogen ons melden in baan 1 of 2. Weer overdwars door het verkeer heen maar we arriveren bij de tolpoort met een bediende. Iets wat overigens nergens aangegeven stond. We kunnen niet met Visa betalen, maar wel cash. Als ik zeg dat ze euro’s kan krijgen maar dat ik geen ringgit heb mogen we doorrijden. Toch een euro of twee bespaard.
Het volgende pompstation heeft ze wel. We nemen een scan en go kaart en waarderen hem op. Niet veel later staan we weer voor een poortje. Uiteraard werkt die kaart niet. Geen Visa, nee geen cash. Okay rij maar door!
We rijden door richting Kuala Selangor. Om de vijf à tien kilometer passeren we tolpoortjes, maar onze pas werkt nu wel. Bij ieder poortje betalen we zo’n 2 ringgit, oftewel 40 eurocent.
In Kuala Selangor aangekomen melden we ons in het geboekte hotel. We vragen of er ergens een vuurvliegjestour gedaan kan worden. Dat kan over 15 minuten bij de buren. We dumpen de bagage en worden naar de steiger naast het hotel geëscorteerd l. Daar horen we dat we in boot 1039 mogen gaan zitten.
Heel even lijkt het of het een privé tour wordt, maar vlak voor vertrekt worden we vergezeld door een grote groep. De tocht is hartstikke gezellig, we gaan mee op de foto en lachen vriendelijk over en weer. De vuurvliegjes zijn fantastisch. Het zijn net kerstlampjes.
Na een tocht van een half uur staan we weer op de pier. Tijd om te gaan eten. Vanaf de boot hadden we wat leuks gezien net om de hoek van het hotel. De eerste wil enkel cash. Daar hebben we niet, vandaar dat het de tweede wordt. En dat was een goede keuze. Heerlijke noodles, garnalen en vis vliegen onze bekjes in. Hiervoor zijn we naar Maleisië.
Na het eten gaan we terug naar het hotel. Het is immers ruim negen uur en we zijn wel leeg. Een korte douche later liggen we in bed te luisteren naar het feestje op het gedeelde balkon van de verdieping. Gelukkig weet de receptionist dit na een belletje in de kiem te smoren. Slaap lekker!