Corona, wie kent het nog, gooide vijf jaar geleden letterlijk roet in het eten. Daar waar Maggie en ik onze veertigste verjaardag wilde vieren bij Osteria Francescana ging dat niet door. Vijf jaar later doen we het alsnog!
Woensdag 25 maart 2026. Na een dag noeste arbeid wordt ik door Monique op het station gezet waarna ik de trein richting Amstelveen neem. Na her en der overstappen sta ik plots bij een bushalte te wachten. Maggie vindt het niet nodig dat ik door de regen loop en komt me oppikken! ‘s Avonds kletsen we wat en krijg ik een rondleiding door Maggies Lego museum.
Donderdag 26 maart 2026. Alsof het een normale werkdag is gaat de wekker. Gelukkig gaan we niet aan de arbeid, maar reizen we via Schiphol en Milaan naar Modena. We vliegen keurig op tijd en om kwart over elf lopen we Italië in.
We halen onze huurauto op. Maggie is erg blij als ze hoort dar het een Fiat 500 is geworden. Als hij dan ook nog Ferrari rood blijkt is het helemaal compleet.
Onderweg naar Modena stoppen we even bij een wegrestaurant om te lunchen. Het worden foccacias en een kleine maritozzo toe.
In Modena aangekomen parkeren we in een van de door Alberto aangegeven straatjes waarna we naar ons appartement lopen. Het is even wachten tot Alberto er zelf is, maar we zitten op een prachtlocatie.
Na een uurtje of wat bijkomen besluiten we een rondje door Modena te lopen. We beginnen bij de Duomo di Modena. Vanuit hier slenteren we door de straten en over de pleinen die het historische centrum van Modena rijk is.
De spotten Torre Ghirlandina, welke we nog niet besluiten te beklimmen en iets later duik ik een leuk bakkertje in. Even koekjes voor tussendoor halen.
We gaan verder met onze stadswandeling en passeren nog de militaire academie. Tegen de gevel staat een beeld van een man met compensatiedrang. Daarna volgt het Musee Lapidario wat allerhande stenen monumenten tentoonstelt. We lopen een rondje door de entree, maar het is een beetje een raar gezicht.
Na nog wat gedrentel lopen we terug. Modena is een leuk en rustig stadje, maar het is wel opmerkelijk dat alle winkels op donderdagmiddag gesloten waren. AI leert me dat het komt door de pausa pranso, die meestal van 13:00 tot 16:00 uur duurt.
Terug in ons appartement genieten we van een kop thee en mijn koekjes. Dan is het tijd voor een douche, maar het blijkt dat de CV niet werkt. Na een kleine tip van Alberto hebben we hem weer aan de praat en kunnen we ons voorbereiden op ons decadente diner.
Stipt acht uur lopen we naar binnen. We mogen het buffet openen!
We beginnen met een lokaal aperitief; bubbels uit Italië. Niet veel later volgt de eerste gang.
Dan volgen vele gangen van gerechten waarvan de smaak en kwaliteit het bovenmenselijke aanraakt. Die eend staat voor altijd in mijn geheugen gebeiteld.
En wat te denken van de toetjes. Een foto zegt al genoeg. Dit was de eerste.
Na een karretje met ijs rekenen we af en lopen we voldaan het pand uit. Deze once in a lifetime experience was alles waard!
Voldaan verlaten we het pand met in onze hand de laatste gang: Surprise, surprise….