Na een vlotte rit door Engeland arriveren we in Schotland. We beginnen in Gretna Green en overnachten iets verderop in de prachtige Mennock Pass.
Zaterdag 30 mei 2026. Ik wist niet dat je zo lekker kon slapen op een boot. Volledig uitgerust worden we wakker en zitten we de laatste uurtjes uit. Charlie vindt de uitlaatplek maar niets en weigert te poepen.
Het verlaten van de boot verloopt een stuk sneller dan het erop komen. Voor we het weten staan we bij de douane. Na een kleine check (de achtergrondfoto van mijn telefoon was voldoende) of Charlie inderdaad een Springer Spaniël is mogen doorrijden.
Het linksrijden voelt meteen goed, het lijkt wel of het land er op is ingericht. We verlaten de haven en gaan op zoek naar een plek voor ons ontbijt. Het wordt The Butchers Café in North Ferriby. Uiteraard laten we Charlie eerst uit.
In The Butchers Café zijn honden meer dan welkom. Ze hebben zelfs een puppachino op het menu! Charlie vindt het bakje wat onhandig, maar ze geeft vijf sterren aan haar second breakfast.
Wij starten ons eetavontuur in stijl. We nemen allebei een Full English Breakfast. Monique neemt weliswaar de vegetarische optie, maar ook dat smaakt prima.
Met een volle maag beginnen we de tocht naar Schotland. Het is ongeveer 158 mijl rijden, waar we ongeveer 3 uur over doen. De rit begint langs vlak grasland, maar de omgeving verander al snel in een heuvelachtig gebied met typisch Engelse muurtjes om de weilanden heen.
Na een korte plaspauze rijden we bij Gretna Schotland in. Het begint spontaan te regenen. We doen onze eerste boodschappen en rijden door naar Gretna Green. Het draait hier vooral om de Blacksmith waar ik de 18de en 19de eeuw zogenoemde Elopements werden afgesloten. Dat had te maken met een verschil in de wet tussen Engeland en Schotland. Wat een elopement is, zoek je zelf maar op. Of dat de reden is dat wij hier waren, blijft natuurlijk een grote vraag.
Na dit hoogtepunt rijden we door naar de hoogst gelegen pub van Schotland. Deze ligt in Wannlockhead, wat dan ook het hoogstgelegen dorp van Schotland is.
Bij de pup genieten we van onze eerste Schotse IPA (ik) en Cider (Monique). We nemen er wat snacks bij, niet lunchen maakt toch hongerig. Het is een leuke pub waarbij de pup het niet ontbreekt aan aandacht.
We besluiten al snel dat we niet op de parkeerplaats van de pub willen overnachten en rijden de Mennock Pass in. Na zo’n 3 mijl vinden we na een aantal (tokkie) kampementen gepasseerd te hebben een geschikte en rustige lay-by voor onszelf. We zetten Vanry neer en klappen ons dak uit. Wij gaan nergens meer heen vandaag!
Terwijl het een beetje miezert komen we even tot rust. Als het droog is besluiten we even een stukje te lopen met Charlie. Ze vind de schapenkak overal heerlijk ruiken. We spotten een beekje en onze eerste waterval.
Als we weer teruglopen genieten we van het uitzicht op Vanry. Wat staan we hier mooi!
Dan volgt de verdere welverdiende ontspanning. Monique leest haar boekje, ik klooi wat aan en Charlie knaagt aan een botje. De maaltijd maken we zelf. Worstjes, aardappelkroket met een vleugje kaas en asperge-broccoli. Heerlijk.
Na het eten volgt de thee en koffie. Terwijl we deze tot ons nemen vliegt er een rode wouw over Mennock Pass. Ik neem de verrekijker bij de hand en bekijk het mooie beest eens van iets dichterbij.
Morgen zullen we verder naar het noorden trekken. Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zullen we Glasgow overslaan en meteen verder de natuur in rijden.
Sander schrijft Silvergazelle.nl, waar hij samen met Monique en hond Charlie het leven onderweg vastlegt — van jaarlijkse tradities tot kleine avonturen dicht bij huis. Hij houdt van goede koffie, mooie wandelingen en alles wat het leven nét een beetje leuker maakt. Op zijn blog deelt hij verhalen, foto’s en recepten met een nuchtere blik en een glimlach.
