Morning Madness Sunrise

Het is gekkenwerk, maar vandaag staan we ‘s nachts op om onze private Morning Madness Sunrise tour te doen. Ook ‘s middags gaan we gek doen en kan ik een item van mijn bucketlist afstrepen.

Dinsdag 20 januari 2026. We worden vandaag om 6 uur opgehaald, daarom gaat de wekker om 5:45. We staan op en haasten ons naar beneden. Uiteraard is Faizal, onze gids, te laat. Hij belt om te zeggen dat hij er bijna is. Hij belt weer om een locatie te vragen. Uiteindelijk treffen we elkaar om 6:10 uur. Faizal rijdt ons naar de eerste stop, het uitkijkpunt voor de zonsopgang. Onderweg prijst hij de nasi lemak van zijn zus aan.

We zijn helaas niet de enige. Er is nog een groep Nederlanders die kennelijk meteen aan stonden vanochtend. Ze kakelen er luid op los, rijkelijk irritant dat het vooral een klaagzang is over de kou. Trek dan een lange broek aan, lul.

Terwijl de zon opkomt geeft Faizal aan dat we moeten vertrekken. Er is kennelijk een spot die het westen beter toont. De spot ligt ook iets hoger. Het uitzicht is prachtig!

Langzaam gaat de zon omhoog en trekt de mist door. Het was zeker de moeite waard om zo vroeg ons nest te verlaten.

Nu de zon op is en de klok half acht slaat, is het tijd om door te gaan. We mogen van Faizal een stukje naar beneden lopen om ons daar klaar te maken voor een heuse fotoshoot. Na de shoot geeft hij ons nog wat wilde frambozen die hij voor ons geplukt heeft.

Onze volgende stop is de Boh theeplantage. Faizal zet ons zo dichtbij mogelijk af en gaat zelf even pauzeren. We beginnen met een ontbijtje van banana carrot cake (tip van Leo) en een strawberry cheesecake. Kopje thee erbij voor mij, Monique neemt de teh tarik.

Na de thee gaan we even shoppen. We regelen wat extra thee voor thuis. Dan nemen we de geschiedenis van de theeplantage nog even tot ons om te merken dat het alweer tijd is om ons te melden. We lopen naar beneden en genieten van het uitzicht over de plantage. Deze is veel mooier dan de plantage die we zondag bezochten.

Terwijl we naar onze volgende halte rijden spot Faizal arbeiders in het veld. De mannen oogsten de thee. We moeten er even naar kijken, de opzichter die zelf niets doet, denkt er het zijne van.

Dan door naar Coral Hill Forest, het alternatief voor de Mossy Forest Boardwalk. Het oorspronkelijke pad schijnt, net als al de andere wandelpaden hier, het recente moesson seizoen niet overleeft te hebben. Faizal gaat ons voor en vertelt van alles over (eetbare) planten. Al snel in het bos zien we een vleesetende plant.

We lopen verder omhoog tot we op de top van de heuvel staan. Het uitzicht is aan de ene kant prachtig, aan de andere kant zie je de bebouwing en kassen.

Ook hier is het tijd voor een fotoshoot. Faizal neemt er de tijd voor. Hij maakt zelfs wat foto’s voor het andere stel wat zich op de top bevindt.

We klauteren de berg weer af en komen aan het einde van de tour. Maar niet voor Faizal nog even naar huis rijdt om twee pakjes nasi lemak op te pikken. Daarna zet hij ons weer af bij ons hotel. We nemen afscheid en danken de man voor de fantastische ochtend.

We komen even bij in het hotel en eten de nasi lemak op ons balkon. Lekker hoor! Verder bepalen we wat we de rest van de dag gaan doen.

Met een half gevulde buik rijden we naar het dorp. We parkeren en halen bij de lokale parkeerdienst twee kraskaarten. Je moet krassen wanneer je bent gearriveerd en mag dan een uur blijven staan. Het kost 0,60 ringgit (15 cent). We zoeken een plek voor een lunch en eindigen bij twee streetfootkraampjes. De eerste verkoopt lökcing, de ander balletjes van zoete aardappel. We eten het ter plekke op.

Omdat we nog niet genoeg thee gezien hebben rijden we naar de Boh plantage in Habu. Deze schijnt klassieker te zijn en niet toeristisch. De weg er naartoe is smal maar mooi. Op de plantage beginnen we met thee en Portugese egg tart (pastei de nata).

Om 15:30 begint een rondleiding door de fabriek. De gids heeft er zichtbaar geen zin en na 3 minuten staan we weer buiten. We besluiten naar het uitzichtpunt te lopen.

Terwijl we de plantage uitrijden stoppen we her en der om nog even van de heuvels met de theebomen te genieten.

Terug in Tanah Rata melden we ons bij het Palace Foot Reflexology Center. We gaan onze voetjes eens lekker in de watten laten leggen. Na een verfrissend en noodzakelijk voetenbad gaan we languit in de relaxstoel. Onze voetjes krijgen een stevige behandeling. Terwijl we zitten loopt de zaak helemaal vol. De dame die Monique masseert zegt dat we goede energie meegebracht hebben.

Met verkwikte voeten nestelen we ons niet veel later in de tuin van ons hotel. We chillen er op los. Het zal half zes zijn geweest toen Monique voorstelde om te gaan steamboaten vanavond. Ze heeft een restaurant gevonden waar je deze vorm van hot pot kunt doen in combinatie met een grill. Het schijnt erg populair te zijn, vandaar dat we er om zes uur in binnenlopen. Een kleine blik binnen leert ons dat we de enige niet locals zijn. Dan moet het goed zijn.

Het concept is als volgt. Je betaalt 40 ringgit per persoon en mag dan all you can eat eten halen. Je mag zo vaak halen als je wilt en er is geen tijdslimiet. Succes en go for it!

Kennelijk pakken wij het anders aan dan de locals. Wij halen een combinatie van enkele stuks vlees, krab, garnaal, fish balls en champignons. Met de nadruk op enkele stuks die we stuk voor stuk bakken of koken. De locals gaan voor grote aantallen. Die gaan in bulk op de plaat of in de soep. Sommige staan er zelfs bij om het overzicht te bewaren.