Na al die kilometers is het tijd om even wat anders te doen. Niet actief, wel lekker. Vandaag staat vooral in het teken van een zeven gangen lunch aan de Adriatische Kust.
Zondag 23 augustus 2026. Het privé deel van gisteren eindigt met een bezweet lichaam, een dorstig bekje en een extra fles wijn voor thuis. En ja, het bleef een keurige avond. We hebben enkel een wandeling over de Agriturismo gemaakt.
Maandag 24 augustus 2026.
We genieten van een redelijk koele nacht en slapen lekker uit. Monique verlaat iets na achten het bed. Ze gaat douchen in ons privé santitair terwijl ik Charlie even wat aandacht geef.
Als ze terugkomt doen we een mini ontbijt. Een scrambled egg, een pruim en het laatste stuk meloen. Allemaal nog zelf gekweekt.
Daarna ga ik even douchen en niet veel later verlaten we de Agriturismo en rijden we richting Grottammare waar we een ontbijt halen bij Pasticceria Blue Rose Caffe. Omdat het terras volzet is, wordt het een ontbijt to go. We eten het op op de trap voor de kerk.
Met gevulde buikjes rijden we naar de Costa Trabocci net onder Pescara. Hier heb ik van zowel oud collega Quintin als huidige collega Nancy tips gekregen on te gaan eten in een van de Trabocci. Een trabocco is een traditionele visvangstinstallatie aan de Adriatische kust. Tegenwoordig zitten er restaurants in.
We gaan voor Trabocco Pesce Palomino, de tip van Quintin, en genieten van een zeven gangen lunch. Bij aankomst blijkt de reservering niet goed te zijn gegaan, maar dat is uiteindelijk geen issue. Er is gewoon een tafeltje vrij voor ons.
De eerste gang, de appetizer of amuse bouche, is gefrituurde ansjovis. Er wordt een glas bubbels bij geserveerd.
Dan volgen een koud en een warm voorgerecht. In beide gevallen een trio van vis. Het is wel erg verschillend allemaal. Er passeert mossel, octopus, garnaal, zeebaars en nog wat anders lekkers. Inmiddels is er ook een fles Pecorino geserveerd en vloeit het water rijkelijk.
Dan volgt een heerlijke pasta met garnaal en octopus. Dit is duidelijk het hoogtepunt van het menu.
Het hoofdgerecht is een onverstaanbare vis. We vragen nog even om de Italiaanse naam en leren dat het Umbrina is. Deze is ook wel onbekend als Ombervis. Het is een baarsachtige.
Als dessert krijgen we eerst een lichte citroensorbet en daarna een bord cakejes. Het was werkelijk een heerlijke lunch op een bijzondere locatie. Charlie genoot ook van haar vijf gangen visproeverij.
Na een koffie rekenen we af. De all in prijs is zeventig euro per persoon. Dat is geen geld, zeker daar de proeverij voor Charlie gratis was.
We lopen terug naar Vanry. Het arme busje heeft het warm, heel warm. We besluiten dan ook de bergen in te rijden voor de overnachting. We hebben drie opties: Taranta Peligna, Roccasaro en Hotel Celidonio. Bij die laatste hebben we vorig jaar ook gestaan is een vanwege het uitzicht een goede kanshebber.
We beginnen bij Taranta Peligna. Het is een parkeerplaats bij een Maria Kerk. An sich mooi en rustig maar praktisch midden in een dorp en totaal geen uitzicht. We besluiten door te rijden. De weg het dorp uit is een col uit de buitencategorie. We komen in zijn twee amper de berg op, maar Vanry is een stoere jongen en brengt ons veilig naar boven.
De tweede parkeerplaats is raak! We rijden een nog hogere berg op en parkeren we bij een militair monument met rondom uitzicht. Aan de ene kant ligt een ski dorp in de vallei, aan de andere kant kijken we uit op Monte Greco van 2285 meter hoog.
We zetten de bus neer en gaan lekker op onze stoelen buiten zitten. Het is inmiddels lekker afgekoeld wat het leven een stuk aangenamer maakt. We drinken de frizzante van Mr. Hotpants en gaan automatisch over op het diner. Hierbij genieten we van een prachtige zonsondergang.
Na het eten is het tijd voor Charlie. De temperatuur is inmiddels zo ver gedaald dat ze haar twee-na-favoriete bezigheid kan bezigen. Ze rent als een bezetene achter de gele frisbee aan. Ja ja, deze oude dame heeft nog energie genoeg!
Haar lievelingsbezigheid is overigens eten en daarop volgt knuffelen. Na het frisbeeën lopen we nog een kleine rondje rond het terrein. Charlie trekt toch een beetje met haar pootje, misschien moet de oude dame toch iets rustiger aan doen.
Als we uitgelopen en uitgespeeld zijn is het tijd voor een avondje bijkomen. Morgen gaan we weer wat actiefs doen, spannend!
Sander schrijft Silvergazelle.nl, waar hij samen met Monique en hond Charlie het leven onderweg vastlegt — van jaarlijkse tradities tot kleine avonturen dicht bij huis. Hij houdt van goede koffie, mooie wandelingen en alles wat het leven nét een beetje leuker maakt. Op zijn blog deelt hij verhalen, foto’s en recepten met een nuchtere blik en een glimlach.
