Speckorino

Terwijl wij Charlie allerhande bijnamen geven, doen haar fans dat ook. Vandaag kreeg ze te horen dat ze een Bella en Amore is. Wij kwamen naast het gebruikelijke Dottie tot Speckorino.

Dinsdag 25 augustus 2026. Ondanks de hangjeugd bij het oorlogsmonument en de verhuizing naar de logeerkamer wegens stevige rukwinden staan we heerlijk op. Ik begin de dag met een kopje koffie voor we naar het oorlogsmonument toe rijden. Ja, we zijn te lui om de trappen te voet af te leggen.

We genieten van het uitzicht bovenop Monte Zurrone en zoeken uit hoe we de bel kunnen laten klinken. Niet veel later vult een harde gong de vallei.

Daarna rijden we Castel di Sangro voor het ontbijt. Het is markt, een bofje. We halen wat pruimen, tomaten, olijven en wat pancetta. Daarna lopen we naar de Pasticceria voor een ontbijt. Allebei een cornetto pastacchio.

We sluiten ons bezoek aan dit dorp af in de Pasticerria Dolce Tradizione. Monique roggelt hier wat (een halve kilo) versnaperingen voor onderweg.

Na het korte bezoek aan het dorpje wordt het tijd om Passo Godi op te rijden. Onderweg er naartoe passeren we het mooie Dorpje Borrea. We stoppen even om van het uitzicht en een eerste proeverij van de Dolce te genieten.

Op Passo Godi parkeren we Vanry aan om een wandeling te beginnen. Het is een eenvoudige route die we zo lang kunnen maken als we zelf willen. We moeten namelijk op en neer. Het pad leidt ons om Monte Godi heen en toont ons diverse uitzichten op de omgeving.

Na exact 2600 meter besluiten we dat het goed is geweest en maken we rechtsomkeert. De mensen die met ons mee opliepen lopen door. Dat doen ze echter niet voordat ze nog een keer uitgebreid met Charlie geknuffeld hebben. De vader van het gezelschap vind het heerlijk om in zijn gezicht gelebscht te worden. Als ze doorlopen horen we nog hem nog zeggen dat het zo’n Bella is.

We lopen over hetzelfde pad terug en bekijken nu de andere kant van het uitzicht. Na 5450 meter is de wandeling afgelopen. We hebben het rustig gehouden met slechts 173 hoogtemeters.

Terug bij de bus besluit Monique dat we wel ergens kunnen gaan lunchen. We rijden een klein stukje terug naar een soort skidorpje. De restaurants ogen echter als vergane glorie en adverteren vooral met panini caldi. We besluiten elders heen te gaan. Het wordt Agriturismo Le Prata.

Bij aankomst lijkt het ook een beetje doods, maar we gaan toch naar binnen. Vragen of we kunnen lunchen kan nooit kwaad. Uiteraard kan het en we worden weer een verrukkelijke eetervaring rijker. We beginnen met de antipasti. Daarna allebei een primo. We delen twee borden huisgemaakte pasta. De ene met aardappel, paprika en aubergines. De ander met ragout en ricotta.

Daarna volgt de Arrosticini, een specialiteit van de Abruzzen. Het zijn zeer smakelijke lamsspiesjes. We sluiten af met Crostata en koffie. Wat een fantastische lunch weer!

Met gevulde buikjes rijden we naar Lago di Scanno. Het is er redelijk druk. De parkeerplaats is goed gevuld en er liggen vele waterfietsen op het water.

We gaan voor een wandeling genaamd Sentieri del Cuore. Met 261 hoogtemeters op 4,72 kilometer was het een barre tocht, zeker daar we op een goede onweersbui werden getrakteerd en de paden ietwat glad werden. Het deerde ons allemaal niets, we lopen lekker door de regen naar het uitzichtpunt waar we het hartvormige meer kunnen aanschouwen. Het meer is inmiddels leeg. Onderweg maakt Charlie weer diverse vrienden en wordt ze Amore genoemd. Hoe passend op deze plek.

De afdaling van de tocht gaat stukken vlotter en als we beneden zijn is de parkeerplaats, net als het meer aanzienlijk leger. Wat een buitje toch doet met mensen.

Dan vervolgen we de route naar Cocullo. De weg leidt ons door Riserva naturale guidata Gole del Sagittario. We rijden langs een prachtig meer en door een schitterende kloof voor we arriveren op de camperplaats van Cocullo.

We worden ontvangen door een norse Italiaan die in zijn onderbroek zegt dat we plek vier mogen nemen. Ze zijn echter niet genummerd, dus we gokken op de vierde vanuit zijn perspectief. We krijgen geen commentaar, het zal dan ook wel goed zijn. Als Monique de man betaald is hij een stuk vriendelijker.

De verdere middag en avond doen we niet bijster veel. We geven de spiertjes rust, douchen en laten de maag bijkomen met een lekkere borrel en lichte maaltijd, althans als je nog een bord pasta een lichte maaltijd kunt noemen. En Speckorino die droom van alle liefde en aandacht die van de Italianen krijgt.