De bingokaart is vol! Ciao Charlie klonk iets voor vijven uit de mond van de camping eigenaar in Santo Stefano di Sessanio. Speckorino heeft sowieso een topdag!
Donderdag 27 augustus 2026. Fijn zo’n gastheer die om 22:00 uur vraagt of de Italianen wat stiller willen doen, maar zelf om 7:30 uur de glasbak leegt. We zijn dan ook vroeg wakker. Evengoed doen we rustig aan.
Nadat we de camping verlaten rijden we naar Bar dello Sport in Serramonacesca. Dat is genieten! Allebei nemen we een cornetto. Ik doe er een espresso bij, Monique gaat voor haar dagelijkse flesje succo d’arancia. Het valt dagelijks tegen, maar ze blijft het proberen. Bij het afrekenen gooi ik nog een espresso naar achter.
De eerste echte stop is Tenuta Arabona. Bij deze lokale wijnboer halen we naast een zakje risotto d’Abruzzo ook vijf flessen wijn waarvan er drie naar Vianen gaan. Helaas konden we niet proeven, dus het blijft een gok. Maar hoe fout kun je gaan met Pecorino?
Dan rijden we door naar Castel del Monte. Helaas nog niet het kasteel wat hoog op mijn bucketlist staat, maar de Borgo in de Abruzzen. We parkeren en lopen de Borgo in. Binnen 100 meter vindt Monique een Produtti Tipici. Terwijl Monique winkelt blijf ik met Charlie wachten.
Charlie weet weer een vriend voor het leven te maken. Ditmaal een arts uit Milaan. Hij vraagt hoe ze heet en als Charlie een meisje blijkt zegt hij dat in 2026 alles kan.
Als het geknuffel voorbij is maak ik een praatje met de beste man. Hij is onderweg naar een bruiloft in Basilicata. Het is zelfs zijn eerste vakantie in vier jaar. Arme man! Monique komt erbij met een crostata, espresso en drankje voor zichzelf. We praten nog even door.
Na dit sociale intermezzo lopen we een rondje door Castel del Monte. Het blijkt inderdaad een mooi dorpje te zijn.
Na Castel del Monte rijden we naar Campo Imperatore. We passeren een extreem drukke plaats waar je kennelijk zelf je arrosticini kunt bakken. Hier zal wel een influencer iets over geroepen hebben.
Niet veel later stoppen we halverwege bij de set van een spaghettiwestern. Bud Spencer heeft hier nog een film opgenomen. Wie kent hem niet?
We lopen een klein stukje de vallei in, maar het is met temperaturen boven de dertig graden wel erg warm. Evengoed genieten we van het uitzicht.
Niet veel later stoppen we bij een verzameling foodtrucks. We hebben we trek in lunch, en dat moet hier toch wel lukken! We kiezen de meest authentieke uitbater uit en gaan voor een salsicce. De man is pischagrijnig en het wordt dan ook een verrassing wat we gaan krijgen.
Het duurt even, maar we krijgen een broodje met een uitgebakken worst en gesmolten kaas. Het was echt een lekker broodje en daarmee de moeite waard.
Met gevulde buikjes is het echt tijd voor Campo Imperatore. Ook hier waren we vorig jaar even, maar toen was het weer zo slecht dat we er niet van konden genieten. We betalen tien euro om de berg op te mogen rijden (en te kunnen parkeren) en besluiten dat 26 graden acceptabel is voor een wandeling.
Het zou een tocht van 3 kilometer en 260 hoogtemeters zijn, de bestemming is Refugio Duco. Het pad omhoog is stijl en pittig. Charlie vindt het warm, maar met af en toe een goede slok uit haar nieuwe fles gaat het prima. Eenmaal boven gekomen hebben we 1,34 kilometer gelopen en 295 geklommen. Met 21% een stijle bende dus! Maar wat een uitzicht! Tenminste als je niet de kant van de heiigheid op kijkt.
De Refugio verkoopt wel drankjes. Met 2390 meter waarschijnlijk de hoogte espresso die ik ooit gedronken heb. Wellicht geldt dat ook voor het pilsje wat erna kwam.
In plaats van dezelfde weg terug te nemen besluiten we er een rondje van te maken. Het zou iets minder stijl omlaag zijn, wat wel prettig is voor ons allen. Uiteindelijk lopen we 4000 meter en pakken 464 hoogtemeters.
Daarna rijden we naar Santo Stefano di Sessanio. Hier zit een nieuwe camping die net twee weken open is. We arriveren en krijgen een plekje met uitzicht op het dorp.
Als we waterpas melden we ons bij de bar. Het duurt nog geen minuut of de bingokaart is vol. Ciao Charlie klinkt het als de eigenaar bukt en uitgebreid met Speckorino knuffelt. Niet veel later nestelen we ons op een picknickbank op het terras. De Erdinger vloeit rijkelijk!
En de rest van de dag is voor de lezer net zo’n verrassing als voor ons. Als het boeiend was, dan meld ik het morgen wel.
Sander schrijft Silvergazelle.nl, waar hij samen met Monique en hond Charlie het leven onderweg vastlegt — van jaarlijkse tradities tot kleine avonturen dicht bij huis. Hij houdt van goede koffie, mooie wandelingen en alles wat het leven nét een beetje leuker maakt. Op zijn blog deelt hij verhalen, foto’s en recepten met een nuchtere blik en een glimlach.
