Roofbouw kun je het noemen. De wandeling die we vandaag doen, gaat toch wel in de top tien zwaarste ooit. Het is natuurlijk wel een prachtige tocht door de jungle met tops en flops.
Zondag 18 januari 2026. Jay, de gids van de vogelspottour morgen appt dat hij wegens omstandigheden niet kan gaan. Hij vertelt ons hoe we zelf kunnen lopen en voorziet ons van een aantal digitale kaarten met daarop de lokale vogelsoorten.
Maandag 19 januari 2026. Een voordeel van de afgezegde tour is dat we mogen uitslapen. Om acht uur word ik mijn bed uitgezet. Monique heeft liggen wikken en wegen en besloten dat we gewoon gaan lopen.
Voor de wandeling gaan we eerst ontbijten. Vandaag eten we bij Yong Teng Cafe. De gastvrouw vraagt wat we willen. Kaya met een zachtgekookt ei. In gebarentaal seint ze haar man in wat hij moet maken. De toast wordt vlotjes gebracht en het ei volgt erna. De man geeft aan dat we nog even moeten wachten.
De dame maakt een hartje van haar handen en begint ons ei te pellen. Ze zegt dat er wat peper en zout op moet en dat er een klein beetje van de saus moeten pakken. We dopen onze toast met boter en pandanjam in het ei en smikkelen het op. Een ware smaaksensatie.
Na het ontbijt gaan we even snel terug naar het hotel om de tandjes te poetsen. Dan door naar de start van Trail 4. We parkeren de auto en beginnen te lopen. Route 4 is een verhard pad naar de Parit Falls. Niet heel spectaculair, maar wel de eerste kennismaking met de jungle.
Na een kwartiertje staan we bij de waterval. Op zich mooi, maar helaas ligt het hier helemaal vol met afval.
We lopen een stukje terug en slaan Trail 6 in. Dit is het pad naar Gunung Berembun, de top van de berg. De wandeling loopt door het Mossy Forest en begint over een dichtbegroeid pad. We klimmen een stukje omhoog en het pad wordt iets breder en minder begroeid.
We lopen en klauteren door de jungle. Soms omlaag, maar meestal omhoog. De temperatuur en luchtvochtigheid maakt het tot een barre tocht. Na twee uur lopen komen we bij de kruising met Trail 5. We hebben er net twee kilometer opzitten. Ik zet een stap op Trail 5 en zak weg in de modder. In combinatie met de dichte begroeiing lijkt dit pad niet zo’n goed idee te zijn.
We hebben nu de keuze om verder te lopen en het risico te lopen dat Trail 7 dadelijk ook onbegaanbaar is zoals de oude reviews op Google ons al ingefluisterd hadden. We besluiten de verstandigste keuze te nemen en gewoon dezelfde weg terug te lopen. Het is hier mooi, maar meedogenloos zwaar.
De weg terug gaat iets vlotter. We hebben een uurtje nodig om weer af te dalen door de jungle en terug te komen. Na vijf kilometer en ruim 3 uur lopen zit het erop.
Ik had nog niet verteld, maar we staan geparkeerd in Strawberry City. Overal aardbeikwekers en restaurants die vernoemd zijn naar de zomerkoning. We besluiten ondanks onze honger en dorst toch een dorpje verder te gaan kijken.
In Brinchang gaan we aan tafel bij restaurant Home Taste. De gastvrouw geeft ons eerst een parkeerkaart, we willen immers geen boete. We bestellen Ginger Duck, Ancestor Recipe Stir Fried Pork Belly, Deep fried crispy bean curd en Home Taste Fried Rice. Heerlijk allemaal, al zijn de botjes en vetjes her en der een uitdaging voor Monique. De rijst smaakt zoals bij de Chinees thuis.
Na de lunch gaan we naar de iets verderop gelegen Sam Poh Temple. Het is een flinke boeddhistische tempel met diverse ruimtes en flinke beelden.
Na het korte bezoek besluiten we te gaan shoppen in Cameron Centrum. We zijn nog maar net binnen als Monique een Llaollao ziet. Alsof ze in Spanje is besteld ze een froyo en geniet er echt van.
We lopen een rondje, spotten de gouden koets en gaan een supermarkt in. Daar halen we souvenirs voor thuis. Uiteraard zijn ze eetbaar.
De rest van de middag chillen we wat op onze hotelkamer. Onze lichamen zijn op na die barre tocht door de jungle. Ik weet er zelfs nog een oude mannen dutje uit te persen.
Om zeven uur is het tijd om wat te gaan eten. We waren van plan om bij de buren van de lieve dame van vanochtend te eten, maar die waren gesloten. Dan maar het alternatief, het door mijn collega aangeraden Restoran Sri Brinchang. Waar we deze gisteren lieten schieten wegens de propper, lukte het hem vandaag om ons naar binnen te lokken, niet wetende dat we dat toch al van plan waren.
We bestellen butter chicken, chicken curry en naan. We nemen er een mango lassi bij voor de smaak. Het blijkt een prima maaltijd, maar Indiaas hoeven we de rest van de week niet meer te eten. Tijdens het eten valt er een partij regen uit de lucht waar je bang van wordt. Gelukkig zitten we droog.
Na het eten heb ik toch een partij zin in koffie. Na wat speurwerk zie ik dat Mek’s Kopi echte koffie verkoopt. Het zit precies aan de overkant van de weg en we lopen erheen. Ik bestel een espresso, Monique een Strawberry Matcha. Genieten!
Na de tweede kop espresso is het tijd om terug te lopen naar ons hotel. We passeren nog een leuk verlicht straatje en komen ondanks de miezer droog aan.
