Een gewone werkdag

Vandaag is een gewone werkdag, maar toch is het ook iets anders dan normaal. Wat het ook is, we zijn sowieso weer op pad!

Donderdag 20 augustus 2026. De dag begint als iedere normale werkdag. De wekker gaat, Monique staat op. Ik draai me nog vijf minuten om en sta ook op. We lopen samen een rondje ‘Kip’ met de dot waarna we ontbijten. Dan lopen we naar ons kantoor en zetten de laptops aan.

En toch is vandaag toch iets anders. Na het aanzetten van de laptop loop ik richting voordeur want Rian heeft aangebeld. Rian is de masseur die mijn stramme lichaam een uurtje onder handen neemt. Ja, dat doe ik gewoon in de tijd van de baas. Sterker nog, het gebeurt ook nog eens op kosten van de baas. Ja, bij aaff hebben we prima arbeidsvoorwaarden.

Na de massage moet ik er ook aan geloven en ga ik net als Monique netjes aan de arbeid. Volgens de vaste rituelen lunchen we omstreeks twaalf uur. Ook hier toch iets anders vandaag. Geen bammetjes, maar een warme maaltijd. We eten peanut butter noodles.

Na de lunch gaan we weer aan de arbeid en om 16:00 uur klap ik de laptop dicht. Monique mag nog een uurtje. Ik laad de laatste spullen in de bus doe een rondje ‘Ebben’ met Charlie.

Stipt vijf uur is Monique ook klaar en dan gaan we pas echter iets anders doen. We stappen in Vanry en rijden ons erf af.

We vertrekken in zuidelijke richting aangezien het lot heeft bepaald dat we naar Italië gaan. Nee, het lot had er weinig mee te maken, het was gewoon een besluit van ons. De snelweg gaat bij Venlo over in de Autobahn we volgen de route richting Brenner Pas.

Iets voorbij Ahrweiler stoppen we. Tijd voor een maaltijd. Helaas is het wegrestaurant gesloten en zien we de curry worst aan ons voorbij vliegen. Dan maar een broodje zelfgemaakte grillworst.

Ik de hoop op een geopend restaurant stoppen we 27 kilometer verderop nogmaals. Helaas, kennelijk eten Duitsers niet aan de snelweg na 17:00 uur. De Mcdonald’s is wel open. Dan maar een vlak smakende matige hap naast onze broodjes grill worst.

Terwijl Monique op de bestelling wacht smeer ik de laatste broodjes grillworst. We eten een en ander op terwijl we verder rijden. Zoals altijd komt spijt altijd achteraf. Die McRib (ik) en kipnuggets (Monique) vielen toch weer erg tegen. Met wat water spoelen we de smaak uit onze mond en met een snoepje toe vergeten we dit fiasco snel.

Iets na nachten rijden we Stromberg binnen en parkeren we Vanry op de lokale camperplaats. Het oogt niet bijster gezellig, maar het is een keurige plek om vannacht te overnachten. Ondanks het feit dat we slechts 860 meter moesten rijden nadat we de snelweg verlieten lijkt het hier wel rustig. We gaan het merken vannacht!

De avond is om even bij te komen van deze werkdag. Morgen rijden we door naar de Brenner pas en zullen we overnachten bij een wijnboer. Dat klinkt toch als muziek in de oren!