Le tour des tartelletes

Noem het vergelijkend warenonderzoek, noem het een sugar rush. Vandaag fietsen we langs een aantal bakker voor ‘Le tour des tartelletes’.

Zaterdag 16 mei 2026. De dag begint stralend. De zon schijnt en Monique weet uit te slapen tot half negen. Ze doet een rondje met Charlie waarna ik rond negen uur mezelf meldt aan de ontbijttafel.

Tijdens het ontbijt ontstaat het idee van ‘Le tour des tartelletes’. Een fietstocht, twee deelnemers, drie bakkers, 45 kilometer en zes taartjes. Alsof het zo moet zijn.

Onze schoenen zijn weer droog, dus we starten vandaag niet op Crocs. De route begint met de weg naar Demangevelle. Daar slaan we rechtsaf langs het Canal des Vosges richting Selles. Na 12 kilometer arriveren we bij Boulangerie Sodex Ecofett. Tijd voor de eerste gebakjes. Ik ga voor een eclair au chocolat, Monique voor een ‘Success’. We verplaatsen ons naar een bankje aan het kanaal en smikkelen het op.

Met nieuwe energie in ons bloed fietsen we verder. We blijven over de Voie Blue langs het kanaal fietsen. Deze kant hebben we nog nooit gehad. Leuk! We genieten van de rust en mooie natuur.

Als we in Fontenoy-le-Chateau arriveren verlaten we het fietspad. Vanaf nu moeten we het over de gewone wegen doen. Maar eerst een bezoek aan Boulangerie Pâtisserie Marckert Mickaël. Hier gaan we naar buiten met een eclair au cerise. Ook blijft er een brioche aan onze handjes plakken. Ik neem iets anders. We verplaatsen ons naar een muurtje aan het water om deze gebakjes tot ons te nemen.

Weer helemaal opgeladen fietsen we door richting Vauvillers. De route wil door het bos, wij niet. Dat hindert niets, want de rustige wegen leiden ons ook langs mooie plekjes. Als we aan de laatste zeven kilometer van de tocht beginnen voelen we de eerste druppels. Gelukkig rijden we niet veel later Vauvillers binnen om een bezoek te brengen aan Au fournil de G. Bij de derde bakker neem ik iets met met de naam Fig, Monique gaat voor een Tartellete au Citron. Die laatste is duidelijk een hoogtepunt.

Met deze laatste extra energie fietsen we het laatste stukje terug naar de camping. Uiteraard begint het nu wel te regenen. Uiteindelijk is het een kort en matig buitje en arriveren we droog terug op de camping.

Daar is het meteen tijd voor lunch. Het brioche brood smaakt heerlijk met beurre de sel. Gebakken eitje erbij en een sneetje brood met chocopasta toe. We kunnen er weer tegen.

Na de lunch is het weer tijd om te ontspannen. Een groot deel in de zon, maar het blijft wisselvallig. Ik luister mijn boek terwijl Monique keurig haar letters leest.

De middagsessie wordt afgesloten met een welverdiend tartelletje in de zon. Alsof we er nog geen gehad hebben vandaag.

Weer helemaal opgeladen besluiten we nog even naar Hurecourt te lopen. Monique had die memo niet ontvangen en moet gelukkig voor we de berg af zijn toch even terug om schoenen aan te trekken. We bezoeken Galerie O11ZE en bekijken de werken van Rian. Mooie spul, kijk zelf maar op haar website. Na wat geklets lopen we weer terug. De koeien lopen weer mee.

Terug op de camping beginnen er aan ons pre-aperitief. Een Cherry Chouffe voor Monique. Bij iedere slok die ze neemt zie je haar genieten van de zoete kersensmaak. Ik zelf ben weer in een lokale IPA getrapt. Ik blijf het gewoon proberen!

We verkassen richting Theater voor een avond vol muziek en lasagne. Het is een gezellige boel, met leuke klets en goede gesprekken.

We sluiten en avond af in ons busje en warmen ons nog even op met de kachel voor we ons kraaiennest in schieten.

Zondag 17 mei 2026. Uitgeslapen staan we op en niet veel later lopen we nog een rondje voor het bos met Charlie.

Op de terugweg lossen we onze schulden bij Marieke af en danken we haar wederom voor de gastvrijheid. Het is tijd om in te pakken en naar huis te rijden. Gelukkig zitten we over twee weken al ergens in het Verenigd Koninkrijk.