Het weer is wisselvallig vandaag. Het ene moment zitten we in de zon, het andere moment valt het water met bakken uit de hemel.
Donderdag 14 mei 2026. De thermostaat doet het. Stipt half acht schiet de kachel aan. Monique is helemaal in haar nopjes. Iets later staat ze op, ik blijf bij even liggen.
De koeien zijn enthousiast als we met Charlie voorbij lopen. Ze lopen nieuwsgierig achter haar aan. Charlie is blij dat er prikkeldraad tussen haar en de koeien zit.
Na het ontbijt, een heerlijke amandelcroissant, besluiten we naar de Vide Grenier van Conflans-sur-Lunterne te fietsen. Het is een tocht van 17 kilometer en het zou wel eens droog kunnen blijven.
Het blijkt dat een mooie tocht over een rustig weggetje te zijn. We hebben vooralsnog geen regen gezien als we de fietsen parkeren.
Een rondje over de Vide Grenier bewijst weer hoeveel rotzooi die Fransen toch proberen te verkopen. Veel spullen kun je plaatsen in de categorie ‘oma is dertig jaar geleden deze doos spullen vergeten weg te gooien, laten we het nu maar proberen te verkopen’. Het enige wat ons weet te bekoren zijn de tomatenplantjes. We gaan voor de variëteit ‘Lovers Lunch’.
Als we besluiten lopend naar de Carrefour te gaan begint het te regenen. We zijn op precies het juiste moment binnen! Het komt even met bakken uit de lucht. Tijd voor een versnapering.
Terwijl we schuilen besluiten we het risico te nemen door ook nog naar de Vide Grenier in Mersuay te gaan. Als het droog is lopen we terug naar de fietsen. We komen onze borrelgenoten van gisteren tegen. Ze kijken net als wij met angst naar een hond die een andere hond probeert aan te vallen (lees doden). Uiteindelijk komen we allemaal met de schrik vrij.
Na een kilometer fietsen begint het weer te regenen. Prima om even onze nieuwe regenkleding te testen. De jassen houden het, zoals verwacht, goed. De broeken houden het, zoals verwacht, redelijk. Als we aankomen is alles al weer bijna droog.
Ook deze Vide Grenier is wat teleurstellend. We komen uiteindelijk niet verder dan een lauwe koffie, een frisje en een broodje worst.
De fietstocht terug begint goed. Het is lekker weer, we zijn droog en warm en hebben weer energie. Met nog zeven kilometer te gaan slaat het weer om. Het zal ongeveer een minuut duren voordat onze broeken doorweekt zijn, schoenen incluis. De jassen blijven goed.
Helaas zorgt de regen ervoor dat de navigatie niet meer optimaal werkt. We slaan daardoor 150 meter te vroeg linksaf wat leidt tot een omweg van zo’n 5 kilometer. Gelukkig is het gestopt met hagelen. Uiteindelijk rijden we de camping weer op als de zon schijnt. We hebben precies 50 kilometer in de benen.
Terug bij de bus beginnen we met een droge broek. Dan volgt de lunch die we weer in de zon kunnen nuttigen. Daarna pakken we een warme douche.
De middag blijft wisselvallig. Het ene moment zitten we in de zon, het andere onder de luifel of in de bus. Het deert ons niets! We hebben het fijn. Zeker als we ons tweede gebakje van de dag naar binnen schuiven.
Ook onze pre-apero smaakt prima. We genieten van heerlijke kazen en drinken er een lekker biertje bij. De toast uit het kerstpakket van Monique is een prima medium om de kaas van bord naar mond te verplaatsen.
Om zes uur begint de pizza avond. Normaal vindt deze buiten plaats, maar gezien het weer zitten we in het Theater. Ook prima, al is dat natuurlijk iets lawaaieriger dan gebruikelijk. Jeroen (a.k.a. Jos) en Marian zijn inmiddels ook gearriveerd voor hun jaarlijkse Hemelvaart traditie. Het is een gezellige avond waar de wijn (en opmerkelijk ook de thee) rijkelijk vloeit.
De pizza is zoals altijd een pizza. Smakelijk bij de eerste hap, lekker bij de tweede, okay-ish bij de derde en maagvulling vanaf de vierde.
We sluiten de pizza avond af met een ijsje. Daarna lopen we terug naar de bus. Charlie ligt braaf op onze bank te wachten. We doen nog wat Zweedse raadsels en dan sluiten we onze ogen.
