De eerste dag van ons bezoek aan Lewis & Harris zijn veelbelovend. Het is een mooi eiland met diverse landschappen. Vlakke veengebieden op Lewis en meer heuvels op Harris. Maar overal een schitterende kustlijn.
Zondag 7 juni 2026. Na een rustige overtocht rijden we om tien over negen Harris & Lewis op. We stellen de navigatie in op The Uncles Croft en starten de rit. Stipt tien uur arriveren we. We worden hartelijk ontvangen door Debbie die ons even de toelichting geeft over het hoe en wat van haar camping. Twintig minuten later zitten we samen met een aantal andere campinggasten in de kas te genieten van een cider.
We drinken op ons gemak ons drankje op en vinden het dan tijd om naar bed te gaan. Maar kijk even hoe mooi we stonden.
Maandag 8 juni 2026. Monique heeft het briljante idee om vandaag te ontbijten aan de baaitjes aan het eind van de croft. Onze beste vrienden van gisteren hadden immers verteld dat ze daar allerlei wildlife hadden gespot. We kiezen een baaitje uit met zicht op de Butt of Lewis (de vuurtoren) en nog voor we aan ons ontbijt beginnen spotten we baby zeemeeuwen.
Terwijl we genieten van ons ontbijt, uiteraard inclusief koffie en thee, zien we de eerste zeehonden kun koppie boven het water uitsteken.
Niet veel later spot ik een redelijk grote grijs massa aan het wateroppervlak. Dat zou zomaar eens een walvis, type dwergvinvis, geweest kunnen zijn. Zeker is wel dat we niet heel veel later diverse dolfijnen spotten.
Na het ontbijt lopen we weer terug. Terwijl we dit doen, spotten we nog een groep zeehonden die lekker liggen te chillen op de rotsen in de zee. Deze dag is nu al geslaagd.
We pakken de bus in en gaan opzoek naar de zwart water (lees poep en pies) dump. Na een tijdje vonden we dit en kunnen we onze route vervolgen. Uiteraard eerst via een honesty box. Helaas is deze gesloten.
We vervolgen onze ontdekkingstocht naar Arnol Blackhouse. Het is een originele woning van vroeger, maar kan ons niet echt bekoren. Na Arnol bezoeken we nog de The Hebridean Soap Co. Een lippenbalsem en blok shampoo later stoppen we bij een honesty box waar we een koek van Nevis Bakery (van die pies een paar dagen geleden) oppikken.
Volgende stop zijn de Calanais Standing Stones. Je kunt het vergelijken met Stone Henge, maar dan doe je beide tekort. Zo zijn deze bijvoorbeeld uitgelijnd met de maancyclus. Terwijl we dit stukje cultuur tot ons nemen vraagt een Amerikaanse bezoeker zich niet af of men dit vroeger niet gewoon uit verveling heeft gedaan. Wij vinden het een vervelende man.
We verplaatsen ons richting de Mangersta Sea Stacks. Uiteraard niet voordat Monique weer een baksel uit een Honesty Box weet te vissen. Deze box bevindt zich op een scenic loop. We rijden het rondje en genieten van de witte stranden. Helaas is de foodtruck op de route nog gesloten.
Lunch regelen we in het de prachtige Uig Community Shop. We weten wat pies te scoren die we in de magnetron van de winkel mogen opwarmen. Het moet een mooi gezicht zijn geweest toen ik met mijn gele bord gevuld met geurende warme pies door de winkel liep.
Dan volgen toch echt de Mangersta Sea Stacks. Parkeerplaatsen hebben ze hier niet, wat ons doet besluiten om Vanry in een passeerplek van de one lane road te zetten. We lopen er naar toe en genieten van deze ruige naalden die uit de zee omhoog komen.
Ondanks de regen loop ik ook nog even naar de andere kant van de baai. Dat ziet er ook niet verkeerd uit.
Onze volgende halte is de Harris Tweed shop. Ja, hier komt de echte Harris tweed vandaan. Ik trakeer mezelf op een petje en voor Vanry kopen we een gezellig kussentje.
Luskentyre Beach is wat winderig. Bovendien is het met 13 graden toch net te koud om te gaan zwemmen. Ook vinden we de kampeerplaatsen die hier worden aangeprezen niet geschikt. Lepeltje lepeltje staan met andere campers is niet ons idee van vrijheid.
Northton Beach zo winderig dat een handdoek uit de bus waait. Ondanks dat we graag wilde weten waar de foto gemaakt is die we onlangs hebben gekocht, besluiten we deze toch maar over te slaan.
In de Isle of Harris Brewery is het tijd om te genieten van een drankje (of twee) en een maaltijd. Monique neemt de Steak & Ale Pie. Ik ga voor Haggis, Neeps & Tatties. Een Schotse klassieker en item van de bucketlist.
Na de maaltijd is het tijd om een plek te zoeken voor de overnachting. We komen, via een honesty box met een glutenvrij gebakje, uit op een plekje ten wat bijna op het zuidelijkste puntje van Lewis & Harris ligt. Nog altijd winderig, maar dat is het overal.
Het avondprogramma is rustig. Een kopje thee, een potje UNO en wat gezellig geklets.
Sander schrijft Silvergazelle.nl, waar hij samen met Monique en hond Charlie het leven onderweg vastlegt — van jaarlijkse tradities tot kleine avonturen dicht bij huis. Hij houdt van goede koffie, mooie wandelingen en alles wat het leven nét een beetje leuker maakt. Op zijn blog deelt hij verhalen, foto’s en recepten met een nuchtere blik en een glimlach.
