Het is tijd om de oostkust te verkennen. We merken snel dat deze minder indrukwekkend is dan de westkust, maar dat wil niet zeggen dat we ons vervelen.
Maandag 15 juni 2026. Nadat de wind eindelijk is gaan liggen (soort van dan) kunnen we weer in alle rust slapen in ons kraaiennest. Heerlijk!
We staan uitgerust op en hebben een eenvoudig ontbijt. Yoghurt met fudge smaak uit Orkney. We laden op ons gemakje alles weer in en verlaten deze prima kampeerplek.
Onze eerste stop vandaag ligt iets noordelijker dan wij zijn. Kortom, we moeten een stukje terug voor de Whaligoe Steps. Het is een inham waar we met een uit de rots gehouwen trap helemaal naar beneden kunnen. We nemen eerst het uitzichtpunt wat een beeld geeft van de trappen.
Daarna nemen we de treden naar beneden en genieten van de schoonheid. Een andere bezoeker wijst ons op de waterval net om het hoekje die zichtbaar is als je nog iets verder naar beneden klimt over de rotsen.
Na dit eerste hoogtepunt rijden we naar Forse Castle. Hier hebben we een bofje! Er staat een koffiekar genaamd Coffee & Bakes. We gaan voor cappuccino, thee en lemon cake. We genieten ervan op het bankje wat uitkijkt over iets wat ooit een kasteel was.
Iets verderop ligt Berriedale Castle. Charlie vindt de hangbrug een dieptepunt. Vol goede moed loopt ze erop, maar na drie meter gaat ze in safety mode. Ze gaat zo laag mogelijk op de brug liggen en komt niet meer omhoog. Uiteindelijk moet ik haar de brug over tillen.
Het kasteel is ook weer niets anders dan een laag stapeltje stenen op een klif. Gelukkig mogen we de hangbrug weer terug! Charlie doet een tweede poging en ook nu schiet ze weer in safety mode.
Onderweg hebben we al diverse keren zogenoemde Clearance Villages gezien. Bij Badbea Historic Clearance Village besluiten we uit te zoeken wat het zijn. Het blijken nederzettingen te zijn uit de tijd dat bewoners van de Highlands door hun landheer verjaagd werden uit hun huizen zodat de landheren ruimte konden maken voor meer winstgevende schaapskuddes. Zo zie je maar weer, de winst van de één was altijd al belangrijker dan het geluk van de ander. Het dorpje, of wat er nog van over is, is nu vooral een groene zee tegen de kliffen.
Monique’s hoogtepunt (buiten dat ze heerlijk geslapen heeft) is Brora Beach. Hier zouden we fossielen kunnen vinden in de aangespoelde stenen. We slaan er een aantal kapot, maar helaas geen fossielen. Later bleek dat we in de monding van de rivier ons geluk hadden moeten beproeven.
In Brora zelf genieten we van de lunch. We halen pie bij Harry Gow Bakery en eten ze op op het dorpsplein. Als ze op zijn besluiten we een toetje te gaan halen bij Capaldis of Brora Big Pink Shop. Deze ijsboer zit er, net als de bakker, al sinds 1979.
Na nog wat boodschappen gedaan te hebben die we uiteraard niet opeten vandaag, bezoeken we Dunrobin Castle. Althans, we bekijken het van een afstandje, want naar binnen is met 16 pond per persoon rijkelijk aan de prijs. Terwijl we er naar toe lopen staan er wat jongens hun auto’s te fotograferen.
Dan volgt de enige honesty box (eigenlijk shop) van vandaag. Het is de White Cottage Baking Bothy. Monique is weer in haar element en kiest een smores miljonair shortbread uit.
De medewerker van Black Isle Brewing Co is een tikkeltje stug te noemen. Ik kies tegen het advies van de norse verkoper een Session IPA en drink dat lekker in het zonnetje voor de winkel. Het advies was een alcoholvrije omdat ik nog moest rijden.
We overnachten in Cromarty op de community campsite. Het is een keurige camping die zelfs voorziet in oprij blokken om de bus waterpas te zetten. Het lijkt lange tijd of we alleen staan, maar er haakt uiteindelijk toch nog een stukje witgoed aan. Twee jongens uit Nederland blijkt, ze hebben alles tot in de puntjes vooruit gepland. Ieder zijn ding.
We nemen het er van en gaan eten bij de Fishertown Inn. Het blijkt een goede zet te zijn. Vooraf een delicate gerookte zalm en als hoofdgerecht neemt Monique de vegetarische nacho’s en ik een burger. Zeer smaakvol, zeker in combinatie met een kleine bierflight van het lokale Cromarty Brewery bier.
Als toetje nemen we de homemade Sticky Toffee Pudding. Goddelijk noemt Monique het. We rekenen af en lopen terug naar de camping waar we gezellig samen onder de douche stappen.
Sander schrijft Silvergazelle.nl, waar hij samen met Monique en hond Charlie het leven onderweg vastlegt — van jaarlijkse tradities tot kleine avonturen dicht bij huis. Hij houdt van goede koffie, mooie wandelingen en alles wat het leven nét een beetje leuker maakt. Op zijn blog deelt hij verhalen, foto’s en recepten met een nuchtere blik en een glimlach.
