Bonusdag in de Dolomieten

Door het onverwachte prachtige weer zien we vandaag als een bonusdag in de Dolomieten. In plaats van verder naar het zuiden te rijden trekken we er actief op uit.

Zaterdag 22 augustus 2026. Het is half zeven als de wekker gaat. We snellen ons uit bed, ruimen de boel op verlaten iets voor zeven het perceel van Weingut Zöhlhof.

We spoeden ons naar Zanser Alm waar we op tijd willen zijn om ons te verzekeren van een parkeerplaats. Belangrijker is voor ons is het om voor de drukte te lopen. Beide lukt! We parkeren de bus en genieten van een vlug ontbijt.

Dan beginnen we aan het Aldolf Munkel Trail. Een wandeling van zo’n 10 kilometer waarbij we regelmatig een fantastisch uitzicht hebben op de Geisler Groep. Tegendraads als we zijn lopen we de route verkeerd om.

We route brengt ons door bos naar de Geisleralm. Een goed moment voor koffie! Het uitzicht is er werkelijk prachtig.

We vervolgen de route en nemen de lus die uitzicht biedt op de Villtatscher Berg. Terwijl wel lopen horen we diverse vogeltjes. Mijn vogelspot app vertelt me dat het Notenkrakers zijn.

Halverwege de route, we zijn vooralsnog amper een levende ziel tegengekomen, lopen we de Gschnagenhardt Alm op. Hier is het wel druk, kennelijk is dit het hoogtepunt van de route.

Ook hier zit een berghut waar we wat kunnen drinken. Om de honger te stillen nemen we er een stuk abrikozen bij.

Na deze pauze beginnen we aan de tweede helft. Zoals gezegd lopen we verkeerd om en dat merken we nu. We passeren hordes mensen die allemaal puffen en steunend de berg op lopen. Af en toe krijgt Charlie de aandacht die ze verdiend. Er kan zelfs een Ciao vanaf, maar de Ciao Charlie blijft nog even uit.

Op drie kwart van de route is een natuurlijk pauze moment. Een Italiaanse dame vraagt of het nog ver en zwaar is. Goede vraag, maar niet voor mij. Nee en nee, maar zij denkt achteraf waarschijnlijk ja en ja. We nemen er nog een leuke foto.

Dan lopen we het laatste stukje naar de berghut bij de parkeerplaats. Tijd voor lunch. Vandaag gaan we voor hertengoulash en varkensgebraad. Klein pilsje erbij en we tikken de meting van onze wandeling af op 11,42 kilometer en 602 hoogtemeters. Keurig!

Na de lunch lopen we het laatste stukje terug naar de auto. Vermoeid, maar voldaan besluiten we de nog even van het goede weer in de Dolomieten te genieten door de Passo Sella en Passo Pordoi op te rijden.

Tijdens het tanken bij een onbemande pomp zie ik de man voor me worstelen met de betaalautomaat. Wanneer ik aan de beurt ben, kies ik pomp 1 en kan meteen beginnen. Na het tanken probeer ik te betalen, maar de automaat reageert niet. Een dame drukt op de bonknop en daarop staat dat er al betaald is — terwijl mijn pas nergens in de buurt is geweest. Blijkt dat de man vóór mij de betaling heeft geautoriseerd en ik vrolijk op zijn kosten heb getankt. Dankjewel, onbekende weldoener.

De Passo Sella is een drukke bedoeling. Je merkt dat het echt nog hoogseizoen is. Maar potdikkie wat is het mooi! Terwijl we naar boven rijden ontstaat er kleine opstopping als een motorfiets te traag door de bocht gaat en onkukeld. Gelukkig lijkt de schade voor de goede man mee te vallen. Wij rijden naar de top waar we met een gelukje een illegale parkeerplaats vinden.

Bovenop de pas genieten we van het panaroma. De volledige driehonderdzestig graden zijn fenomenaal!

We dalen iets af en beginnen aan de Passo Pordoi. Dit zou een van de mooiste van de Dolomieten moeten zijn. We klimmen omhoog en duwen ons door de drukte heen. Af en toe lijkt het hier zelfs ieder voor zich te zijn. Motoren vliegen je voorbij, tegenliggers rijden heel ver naar links, maar we komen zonder kleerscheuren op de top. Ook hier een prima uitzicht, maar de vorige pas had iets meer.

Op de pas gaan we op zoek naar een kampeerplek voor vannacht. We vinden een boertje op park4night en proberen te bellen. Geen gehoor, dan maar een bericht en rijden op de gok. Dat werpt zijn vruchten af. Na een kwartiertje krijgen we de bevestiging dat we welkom zijn.

Het is nog een ruim uur rijden waarbij we ook nog even boodschappen doen bij een Produtti Tipici. Als we arriveren in het plaatsje Mis worden we hartelijk welkom geheten. We verblijven vanavond luxueus (er is een toilet en douche) in de tuin van een groot huis midden in het dorp.

Als we staan beginnen we met een borrel. Deze wordt opgeleukt met een stuk meloen uit eigen kas, aangevuld met Speck en kaas uit de Produtti Tipici. Na de borrel vluchten we wel de bus in. De muggen zijn rijkelijk aanwezig.

We eten vandaag weer verse pasta, ditmaal gevuld met bieten. Monique serveert er een tomatensalade bij. Ja, ook die komt nog uit eigen tuin.

Daarna is het tijd voor een douche en kop koffie. Zelfs de afwas wordt gedaan! En zo sluiten we deze bonusdag in de Dolomieten voldaan af. Morgen gaan we een eindje rijden.