Het heeft een paar dagen geduurd, maar het is gelukt! We hebben puffins gezien. Dat zijn die leuke vogeltjes met een zwarte rug, witte buik en een felgekleurde snavel.
Donderdag 11 juni 2026. Wat hebben wij vandaag lekker uitgeslapen. Monique wordt pas na achten wakker! We beginnen met een goed ontbijt van eieren met spek en ruimen alles weer op. Het is tijd om weer verder te gaan met de NC500.
We maken de krappe single lane road waar we aan stonden af en arriveren bij Kylesku Bridge. Ik denk dat het pondje wat er vroeger ging meer charme had.
Na deze brug volgt Badcall Bay. Terwijl we er naartoe rijden overtuig ik Monique eenvoudig dat een tripje naar Handa Island gewoon kan. De temperatuur is gewoon de stabiele 13.5 graden en dan kan Charlie prima een paar uurtje in de bus zitten.
Voor we bij Badcall Bay arriveren zien we de local craft market weer. Kennelijk is het een reizend fenomeen. We halen hier een zuurdesem brood en uiteraard wat gebak.
Badcall Bay is mooi, maar kennelijk reden we het terrein van een zalmkwekerij op. Dat kan een bad call genoemd worden.
Niet veel later staan we te wachten op de ferry naar Handa Island. Het kost een kleine duit, zeker gezien het een tochtje van vijf minuten is. Maar het feit dat een deel ten goede komt aan de conservering van het eiland maakt een hoop goed. Charlie mag niet mee en heeft een rustdag.
Op Handa worden we verwelkomt door twee vrijwilligers. We krijgen wat uitleg op het vogelreservaat en ze vertellen waar we wat kunnen zien. Dan beginnen we aan de wandeling van 6,5 kilometer. We spotten eerst een stelletje Great Skuas.
We lopen door naar Puffin Bay. Het valt in eerste instantie niet op, maar het wemelt hier van de vogels. We spotten we hier duizenden Guillemots en Razorbills
Deze vogels broeden in de spleten van de rotsen zoals je hieronder kunt zien.
We lopen door naar The Great Stack. Een hoge toren van zandsteen die als een eilandje los van Handa staat. Er schijnen meer mensen op de maan gestaan te hebben dan op de top van deze berg. Hoe dan ook, ook hier wonen duizenden en duizenden vogels. Ze zitten tegen de kliffen aan, vliegen rond, zwemmen in de zee. Een vogeltje springt er tussen uit. Onze eerst puffin!
We blijven er een tijdje naar kijken en eten hier onze raspberry flapjack op. Een dag zonder taartjes is immers een dag niet geleefd!
Als we doorlopen naar Poll Ghlup valt mijn oog op een puffin. Deze is met het blote oog te zien! Het prachtige vogeltje besluit om niets van ons aan te trekken en lekker te blijven zitten.
Niet veel later zien we nog een Great Skua.
Terwijl we lopen genieten we natuurlijk niet alleen van de vogels. Ook het landschap is fenomenaal. Neem dit klif, uiteraard vol met vogels.
Dit stukje natuur is ook niet vervelend.
Vlak voor we het einde van de wandeling bereiken pakken we nog een tweetal zeehonden mee. Helaas geen otters, dolfijnen, walvissen of orka’s vandaag. Maar we prijzen ons zeer gelukkig met het zien van de puffins.
Als we terugkomen bij de start melden we ons bij de vrijwilligers. Gelukkig zitten er al diverse mensen te wachten op de ferry terug, want die gaat pas als er twaalf zijn.
Terug bij de bus snellen we ons naar Loch Laxford View Point. Dat blijkt een prima plek voor de lunch te zijn. We hebben vandaag het zuurdesembrood met de gerookte forel die we gisteren hebben gekocht. Met wat smeerkaas en komkommer een prima combinatie. We sluiten de lunch af met Victoria Sponge Cake als toetje.
Volgende halte is het in het noorden gelegen Durness. Onderweg passeren we nog de Eas na Glutachan en rijden we door de vallei waar de rivier Dionard doorheen stroomt. Het is er weer compleet anders dan wat we voorheen zagen.
In Durness bezoeken we een militaire basis die omgebouwd is tot een soort artistiek centrum. Vooral de Cocoa Mountain weet onze aandacht te trekken. We bestellen beide een warme chocolademelk, naar eigen zeggen de beste van het land. Terwijl ik Charlie haal, bestelt Monique ook nog een doosje bonbons to go.
Volgende stop is Smoo Cave. Een grot waar je met een bootje doorheen kunt. Wij kiezen de makkelijke optie en beperken ons tot de waterval. Terwijl we hier zijn is een dame doodsbang voor Charlie, en Charlie is doodsbang voor de planken waar ze opstaat. Een lastige impasse.
Ondanks dat Charlie een rustdag heeft, is ze wel in voor de beste Honesty Box van Schotland. De Pooch Pantry is helemaal haar ding. Ze kiest onbewust voor haggis worstjes en pindakaas botjes en wil zelfs even op de foto.
Vanry eindigt de dag op de lokale honesty box overnight parking. We staan weliswaar lepeltje lepeltje, maar we hebben een schitterend uitzicht. Terwijl ik de bus waterpas zet en de spiegel schamp met mijn schouder, breekt deze af. Gelukkig hebben we Nieuw Zeelandse duct tape die als drukverband uitkomst biedt.
Na deze Quick fix zitten we nog een uurtje in de zon te genieten van het uitzicht en de zon. Daarna besluiten we onze peanutbutter noodles in te wisselen voor iets beters.
Het Smoo Cave Hotel biedt uitkomst. We zijn met Charlie niet welkom in het hotel, maar mogen wel de pub in. Buiten dat de pub altijd beter is, is de pub ook gezelliger. Charlie krijgt van iedereen aandacht en wij kletsen wat met de locals. Ook genieten van onze maaltijd.
We sluiten af met homemade apple pie. Voor zowel Charlie als voor ons was het een top dag!
Sander schrijft Silvergazelle.nl, waar hij samen met Monique en hond Charlie het leven onderweg vastlegt — van jaarlijkse tradities tot kleine avonturen dicht bij huis. Hij houdt van goede koffie, mooie wandelingen en alles wat het leven nét een beetje leuker maakt. Op zijn blog deelt hij verhalen, foto’s en recepten met een nuchtere blik en een glimlach.
