Zo gezegd, zo gedaan. Het plan van gisteren maar andersom. Wat we niet wisten was dat het zou eindigen in een hartverwarmend hoogtepunt.
Dinsdag 1 september 2026. De waarschuwing voor onweer in onze regio was niet ongegrond. Een groot deel van de nacht was continu verlicht door de bliksem. Uiteindelijk staan wij in het onderste randje van een donkerrode buienradar en vallen er enkele druppels regen op busje.
Nadeel van dit weer was wel dat het een grote klamme bende was in bed. Evengoed staan we weer fris op. Monique is slim genoeg om de enige douche te claimen en adviseert mij hetzelfde te doen. Daarna ruimen we langzaam op en verlaten we de agriturismo.
Onze eerste stop is bij de bakker in Cividale del friuli. De verkoopster durft 15 euro voor twee cornetti en een pak koekjes te vragen. Je voelt je gelijk belazerd. Zeker als de broodjes niet eens lekker zijn.
Na het ontbijt rijden we naar Monte Matajur. We gaan op hoogte (1641 meter) wandelen vandaag. Als we arriveren is het er fris. We starten dan ook met een vestje. Die gaat echter al snel uit.
De wandeling is weer goed gevonden! Wat een uitzichten krijgen we hier over Friuli, de Julische Alpen en de Adriatische Zee.
De wandeling is 6,39 kilometer waarvan de eerste helft enkel omhoog gaat. Na 372 hoogtemeters staan we op de top van de berg en genieten we van panaroma.
Terwijl we op de top staan check ik Google Maps even. Die geeft aan dat we in Slovenië zijn. Dat was al weer even geleden dat ik daar was. We lopen over de grens naar beneden en spotten nog een hert. Helaas zit de 15mm lens nog op de camera.
Na die 6,39 kilometer zijn we terug bij de bus en besluiten we in het Rifugio Guglielmo e Giovanni Pelizzo te lunchen. Het is een goede keuze, we kiezen allebei een primo (Monique Tagliatelle, ik Gnocci) en delen deze.
Het dessert is groots, of eigenlijk vooral veul. Monique krijgt een halve kilo crostata en ik ga voor de lokale Gubana, traditioneel geserveerd met slibovic. We zitten toch op de grens met Slovenië.
Na de lunch is het tijd om diesel te zoeken. De dichtstbijzijnde pomp is in Slovenië. Een bofje, want de diesel is daar ook 35 cent de liter goedkoper. Met een tank van 70 liter tikt dat toch flink aan.
We verlaten Slovenië via Hiša Franko, een drie sterren restaurant wat helaas vandaag gesloten was, maar wel een reden biedt om terug te gaan.
Terug in Italië nemen we de Via Valli del Natisone. Dit is een mooie route langs een rivier. We passeren een molen waar Monique in de vluchtigheid zakjes zaad zag hangen. Even in de achteruit en hop de parkeerplaats op. Het blijkt vooral een plek te zijn waar ze meel en bonen verkopen. We nemen wat bonen en typo 00 of te wel pizzameel mee.
Na het meel arriveren we in Cividale del friuli. Hier doen we nog even toeristisch, maar gaan we vooral voor een ijsje.
Daarna rijden we in een stuk naar Azienda Agricola Ca’ Berga. Dit is Monique haar wild card van afgelopen zondag. Dit boertje heeft immers nog geen reviews op Park4Night. Bij de Azienda aangekomen worden we weer hartelijk ontvangen door de vrouw des huizes. We mogen onze bus parkeren in de wijngaard.
Na een uurtje worden we uitgenodigd voor de wijnproeverij. Het is erg gezellig en de dochter des huizes, tevens sommelier en erfgenaam, laat ons diverse wijnen proeven onder het genot van een plank anti-pasti waar je u tegen zegt. Haar moeder, een Canadese zit erbij en pimpelt lekker mee. Super gezellig!
Ze vertelt dat wij de eerste logees zijn. Dat komt overigens vooral omdat ze onlangs nog een stel had weggestuurd omdat dochterlief niet had verteld dat ze tegenwoordig op Park4Night staan.
Na de proeverij schaffen we 12 flessen aan, wat er 14 blijken te zijn. De wijnmaker zelf, een oud voetballer van Inter Milaan, vindt dat we nog wat aangebroken flessen mee moeten nemen. We houden het netjes bij de een fles bubbels.
Daarna gaan we terug naar ons busje. De muggen zijn killing, wat ons naar binnen dwingt. Bijna hetzelfde als in Schotland, alleen is het hier 27 graden in plaats van 13,5. Gezien de hoeveelheid eten die we vandaag al op hebben besluiten we de maaltijd over te slaan. Liquid dinner is voldoende.
Sander schrijft Silvergazelle.nl, waar hij samen met Monique en hond Charlie het leven onderweg vastlegt — van jaarlijkse tradities tot kleine avonturen dicht bij huis. Hij houdt van goede koffie, mooie wandelingen en alles wat het leven nét een beetje leuker maakt. Op zijn blog deelt hij verhalen, foto’s en recepten met een nuchtere blik en een glimlach.
