De hoge Highlands

Het is tijd om de hoogte in te gaan. We rijden verder de Highlands in en bezoeken Ben Nevis, de hoogste berg van Schotland. De dag eindigt in Glen Roy met een 360 graden uitzicht.

Dinsdag 2 juni 2026. Na een rustige nacht slaap zijn we rijkelijk vroeg op. Het is 7 uur als we ons bed verlaten. De prefab Scottish pancakes vallen ietwat tegen, maar het vult de maag.

We verlaten de kampeerplek en rijden verder terug richting de hoofdweg. Het is heerlijk rustig wat ons de mogelijkheid biedt om her en der te stoppen en van het prachtige uitzicht te genieten.

Uitzicht

We stoppen bij een canyon en diverse watervallen. De ene nog grootser dan de andere. Af en toe passeren we een campervan die ook besloten heeft in Glen Etive te overnachten. Sommige staan wel heel lullig geparkeerd in een layby.

Waterval

Eenmaal terug op de hoofdweg wordt het weer wat drukker. Niet dat het ons kan schelen, want wij genieten volop. Ook hier is het uitzicht schitterend. Enige minpuntje is de mist welke het uitzicht op de Three Sisters ietwat blokkeert.

Drie zussen in de mist

Iets verderop ligt Glencoe Falls. Ook niet verkeerd!

Glencoe falls

In Glencoe zelf beginnen we met een rondje rondom Glencoe Lochan. Even de pootjes strekken. Charlie is blij! Zeker als ze bijna een eend in haar snep heeft.

Glencoe Lochan

In het dorpje Glencoe stoppen we bij Glencoe Farm Shop & Café. Tijd voor een korte pauze! Na de koffie slaan we wat local produce in.

Hier kun je prima koffie halen

De route leidt ons verder in een rondje om Loch Leven. In het dorpje Kinlochleven weet Monique weer een honesty box te vinden. Ze scoort Scotch tablet. Een soort borstplaat, maar dan anders.

Wee Shopping Girl

In dit dorp bezoeken we ook de Grey Mare Waterfall. Een pracht exemplaar! Het is een beetje via ferrata om er echt in de buurt te komen, maar dat is een koud kunstje voor me. Charlie past op Monique en slaat een rondje over.

Natte bende

De lunch genieten we bij Nevis Bakery in Fort William. Ook hier weer worden we weer geholpen door zo’n lieve mensen. We kiezen een chicken curry pie, haggis chicken pie en Scotch pie.

Pie shop

We eten de pies op op het pleintje tegenover de bakker. Terwijl we dit doen, steelt een meeuw het broodje van een oudere man. Diefstal mag niet, dus ik sla de meeuw in elkaar en geef de man zijn broodje terug. Hij is me eeuwig dankbaar. Na de drie pies besluiten we ook nog een macaroni pie te nemen. Gewoon omdat het kan.

Pies

Met gevulde maag gaan we naar de M&S Food Store. Ik vind het helemaal niets. Ze doen alsof het allemaal heel sjiek is, maar ik heb mijn twijfels. Monique is een stuk enthousiaster. We doen onze boodschappen en gaan weer verder.

Ben Nevis is met zijn 1345 meter de hoogste berg van Schotland. Niet echt hoog natuurlijk, maar te hoog om te lopen. Daarom nemen we de gondel. Charlie mag, als furry friend, gratis mee. Ze vindt het maar niets.

Ik wil niet!

Boven op de berg doen we een kleine wandeling naar een uitzichtpunt. Het zicht op Ben is ietwat beperkt door de wolken, maar heel soms piept zijn wit besneeuwde toppie er tussen door.

Na de wandeling besluiten we om op het terras nog even een drankje te doen. Het zonnetje schijnt en het leven is goed.

Je ziet de top van Ben Nevis net niet

Terwijl we van ons drankje genieten bepalen we waar we de nacht gaan doorbrengen. Ik vind een mogelijke kanshebber in het Roy Bridge Nature Reserve. De weg er naartoe is veel belovend, small, krap en bochtig. Als we bij aankomst de bocht om gaan slaat Monique een aaaaaah uit. Wat een prachtig 360 graden uitzicht hebben we vanavond!

We kijken de zo Glen Roy in

Aangezien de zon nog lekker schijnt besluiten we te beginnen met een lekker drankje op het bankje naast de bus. Het hertenworstje wat ik eerder vandaag in Glencoe gekocht hebt smaakt er heerlijk bij.

Met dank aan de dame naast ons

Na het drankje volgt een buitje. We schuilen in de bus en genieten van de rust. Het buitje duurt wat langer dan gehoopt. Tussen de druppels door weet ik toch deze knapperd vast te leggen.

Lammetje

Daar de regen vooralsnog niet wil stoppen blijven we in de bus. Daar spelen we ons eerste potje Uno ooit. Daarna eten we milde kipcurry uit een blik. Het is een comforting classic staat er op. Dat is niets gelogen!

Uno!

Na het eten gaan we over op chill mode. Morgen weer een dag! Hopelijk worden we iets later wakker.

Een reactie plaatsen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

2 gedachten over “De hoge Highlands”

Ontdek meer van Silver Gazelle

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder