Na een week in de Abruzzen en Marken is het tijd om het weer wat meer naar het noorden te gaan. Vandaag betekend dat een flinke rit, maar wel met een formidabele eindstop.
Zondag 30 augustus 2026. Waar de nacht warm begon, hadden we het halverwege toch wat fris. Gelukkig is ons bed krap genoeg om elkaars warmte te delen. Toen de zon zijn gezicht weer toonde dreven we ons bed weer uit.
Na een douche en kop koffie rekent Monique af terwijl ik de boel inpak. De rekening valt vijftig procent hoger uit dan verwacht. Een beetje jammer. Monique en ik steggelen over hoeveel sterren we de review geven. Ik ga voor drie op Google, Monique doet er vier op Park4Night. Een mooi compromis.
We vertrekken naar het noorden en beginnen natuurlijk met een goed ontbijt. We doen dit bij Giselle petite patisserie in San Ginesio. Kennelijk is het een populaire plek, want het is er kakkie druk. Monique gaat voor een maritozzo en ik voor een cornetto frutto di bosco. Genieten! Ik besluit dat ik voor een tweede ronde ga, maar heb nog amper keuze. Het wordt een sfogliatella. Ik neem ook nog twee tartelletjes mee voor onderweg.
We rijden verder en bij Ancona mis ik een afslag. Dat is op zich een bofje voor Charlie wat we rijden praktisch een Arcaplanet binnen. De Arcaplanet is een dierenwinkel waar we haar Flexi lijn vervangen. Ook kiest ze een aantal souvenirs uit.
Bij Ancona schieten we de Autostrada op. Bij een pompstation nuttigen ons eerste tartelletje. Een citroen merengue, Monique haar favoriet.
We lunchen bij Pizzeria Al Borgo Nuovo in de buitenwijken van Ravenna. We bestellen allebei een pizza, Monique de Napoli ik de Prosciutto Crudo. Charlie krijgt naast wat aandacht een lekkere bak water.
De pizza’s zijn zoals je een pizza in Italië verwacht. Snel klaar, smaakvol en goed belegd. Het is genieten! Ik sluit af met een café voor we afrekenen en weer doorrijden.
De route leidt ons langs enkele zoutmeren en de Po Delta. Af en toe spotten we een flamingo. De volgende halte is Gelateria Bar Karma is Bosco Mesola. Eén oase in de hitte!
Na beginnen we aan het laatste stuk van onze rit. Om iets na vijven arriveren we bij Sfriso Winery. We worden hartelijk ontvangen door Pier die zijn aandacht verdeeld onder ons en de Italianen die gelijk aankwamen.
Pier vertelt vol liefde over zijn kleine wijngaard en schenkt ons een witte bubbel in van een bijna uitgestorven druif. Niet mis mee. Daarna nemen we een glas roze bubbels. Ook niets mis mee.
Als de avond valt eten we een heerlijke pasta. De tweede tartelet doet dienst als toetje. Het was een gok om iets met ricotta te kiezen. Het is niet vies, maar er lag vast een betere in de vitrine. Ik kan helaas niet altijd zes gooien.
Sander schrijft Silvergazelle.nl, waar hij samen met Monique en hond Charlie het leven onderweg vastlegt — van jaarlijkse tradities tot kleine avonturen dicht bij huis. Hij houdt van goede koffie, mooie wandelingen en alles wat het leven nét een beetje leuker maakt. Op zijn blog deelt hij verhalen, foto’s en recepten met een nuchtere blik en een glimlach.
