De temperatuur gaat weer over de dertig graden heen, wat betekent dat we extra veel gelati moeten eten. Vandaag lukt het ons en zijn de gelateria gewoon open!
Zaterdag 29 augustus 2026. De dag begint traag. We ontbijten rustig, rekenen af en danken onze gastvrouw voor haar gastvrijheid. We hoeven niet te betalen voor het verblijf omdat we niet op haar terrein overnacht hebben.
Als we bij Forca Canapine aankomen is het al flink warm, maar waait ook flink. Je zou zelfs wel kunnen stellen dat het stormt. We beginnen aan onze eenvoudige wandeling naar Pian dei Pantanie.
De wandeling loopt over een breed grindpad en leidt ons naar een vlakte waar in het voorjaar prachtige meertjes liggen. Op dit moment is het meer een drinkplaats voor vee. Evengoed zijn de uitzichten waar we van genieten we fantastisch mooi. De wandeling is uiteindelijk 5,9 kilometer met 263 hoogtemeters.
Vanuit Forca Canapine rijden we naar Montemonaco. Hier kiezen we voor de route door Pian Grande di Castellucci. Deze hebben we vorig jaar al uitgebreid bezocht, maar er doorheen rijden is zeker geen straf.
Aan het eind van de Pian Grande stoppen we bij een foodtruck voor een drankje. Het stormt hier zo hard dat de espresso bijna uit het bekertje waait.
We rijden door Montegallo en toevalligerwijs spotten we allebei de Prudutti Tipici waar ik vorig jaar al wilde lunchen. Waar het vorig jaar leidde tot een kleine echtelijke twist ben ik dit jaar volhardender. Ik parkeer de auto we lopen er naartoe. Ik vraag of ze lunch serveren. Ze geeft aan de ze antipasti heeft en wel iets met linzen voor ons kan maken. Dat klinkt toch fantastisch!
De lunch is heerlijk. Een goede plank met ham, worst en kaas wordt voor ons neergezet en daarna krijgen we nog een bord linzen. Gezond en lekker! We verlaten het winkeltje met wat pasta voor thuis en een fles vino cotto. Die zal voor helft ook wel thuis belanden.
We rijden verder en besluiten dat het tijd is voor een gelato. Deze vinden we in Amandola. We nemen allebei een bakje met twee smaken en genieten van deze koele lekkernij.
Terwijl we ons ijsje opeten kibbelen we over wat we de rest van de middag gaan doen. Team Gola dell’Infernaccio (Sander en Charlie) winnen. De laatste twee kilometer erheen gaan over een prachtige gravelweg. We parkeren de bus en starten de wandeling.
Ik kan wel zeggen dat dit het hoogtepunt van de dag was, Monique is het hier overigens niet mee eens. Wat is dit een mooie plek! We volgen als snel een klein riviertje waar Charlie met veel plezier doorheen baggert.
Vlak voor we de kloof inlopen valt een waterval precies over het pad. Heerlijk verkoelend.
De kloof zelf is ook prachtig. We klimmen (lopen) er een stukje in en genieten van het natuurschoon.
Als we teruglopen en weer bij de waterval arriveren besluit ik even een douche te nemen. Heerlijk verfrissend is dit koude water!
Daarna lopen we terug naar de bus en hebben we 3,3 km en 140 hoogtemeters gehad. Prima voor een middagactiviteit bij 30+ graden.
We rijden de kloof uit over het prachtige weggetje en besluiten dat we voor een tweede gelato gaan. Eveneens in Amandola, maar nu bij de Gelateria die er al sinds 1939 zit. Ook nu weer twee smaken de man. Wat een zalig en zacht ijs.
Terwijl we terug naar Vanry lopen genieten we nog even van het prachtige dorpsplein.
Het is inmiddels tijd om een camping op te zoeken. Het wordt Villa Velente in Magik, Macerata. We worden hartelijk ontvangen door de moeder van de eigenaresse. We hebben keuze uit drie plekken en kiezen de slechtste. Het terrein is zo scheef dat we het zelfs niet met onze Flat Jacks kunnen compenseren. We besluiten eerst te gaan zwemmen.
Na het zwemmen besluiten we te verkassen. We leveren iets in op uitzicht, maar pakken er een waterpas bed voor terug. Goede deal! Evengoed staan we echt niet verkeerd.
Dan beginnen we aan de borrel. Vandaag een fles rosé frizzante, begeleid door ham, kaas en olijven. We besluiten het diner wat subtieler te doen en ons te beperken tot een tomatensalade met stracciatella, vers geplukte vijg en een van onze eerder aangeschafte worstjes. Als dessert gaan we voor de Honing en Melisse yoghurt. Het is genieten!
Daarna is het wel weer klaar voor vandaag. Morgen gaan we een stuk naar het noorden, toch weer terug naar het initiële plan wat we hadden.
Sander schrijft Silvergazelle.nl, waar hij samen met Monique en hond Charlie het leven onderweg vastlegt — van jaarlijkse tradities tot kleine avonturen dicht bij huis. Hij houdt van goede koffie, mooie wandelingen en alles wat het leven nét een beetje leuker maakt. Op zijn blog deelt hij verhalen, foto’s en recepten met een nuchtere blik en een glimlach.
Een gedachte over “Gelato!”
Wooh wat is die kloof mooi!