Het is tijd om officieel te starten met de NC500! Een route van 500 mijl door de noordelijke Schotse hooglanden. Alvast een disclaimer, we doen dit natuurlijk wel op eigen stijl.
Zaterdag 6 juni 2026. Slapen op The Wee Campsite bevalt goed. Ondanks dat het vol stond, was het er lekker rustig. We verlaten de camping iets voor negen en rijden naar The Old Butchers Coffee Shop. We nemen scones als ontbijt.
In dit alleraardigste etablissement is het oog van Monique gevallen op een mooie foto. Die nemen we mee! Als je wilt weten welke, zoom hierboven dan in. Hij staat in het midden op de kast.
De route leidt ons verder richting de Applecross Pass, of Bealach na Ba. Het schijnt een van de beruchtste wegen van Schotland te zijn. Monique leest op een bordje dat je er niet op mag als je bang bent om te rijden. Maar ja, geldt dat niet voor iedere single track road hier? We hebben vandaag pech met het weer, want het is helder. In de mist zou het nog een groter avontuur zijn geweest. Voordeel is wel dat de uitzichten fenomenaal zijn.
Na wat gekronkel, steile stukken, smalle passages en achteruitgerij op in een passing lane te komen staan we voor we het weten bovenop de pas. Het is slechts 626 meter hoog, maar het is er prachtig.
De weg naar beneden is makkelijker. Nog steeds singletrack, maar overzichtelijker en grotendeels met vernieuwd wegdek.
Vanuit Applecross volgen we de kust. Niet ver buiten het dorpje komen we een groepje herten tegen.
Weer iets verder zie ik iets vliegen. Met verrekijker erbij blijkt het een zeearend te zijn. We volgen hem een tijdje en zien hoe hij een duik in de zee poogt te doen. Het beest blaast deze poging last minute af. Kennelijk geen goede vis te vangen.
Onderweg komen we het winkeltje van Mrs Calcrott tegen. Het is een soort brocante op zijn Schots. Monique zocht al een tijdje warme sokken, nou die heeft Mrs Calcrott speciaal voor haar gebreid.
Lake Falls is een kleine waterval waar we even halt houden. Een goed moment om even de pootjes te strekken en te genieten van het gebulder van de waterval. Het is niet hoog, maar er beukt een hoop water door de rivier.
Na deze korte wandeling is het tijd om te lunchen. We zoeken een goede parkeerplaats, maar ze zijn schaars en bezet. Uiteindelijk vind ik een geschikte plek. Het is een grindpad met wat kuilen, maar prima. We pakken onze stoelen er zelfs bij. Vandaag soep met broodje worst.
We rijden door richting Gairloch Beach. We passeren Beinn Eighe. Een beste berg met daar omheen het oudste national nature reserve van Groot Brittannië.
We bezoeken de Victoria Falls en maken hier een korte wandeling. Uiteraard weet Charlie weer contact te leggen met de enige andere bezoeker. Daarnaast klimt Monique zowaar over een hek om een foto te maken. Foei!
Na de waterval komt het strand. We besluiten er niet naar toe te lopen, maar er van boven van te genieten. Daarna stoppen we eerst bij een tankstation om een boekje over de NC500 aan te schaffen. Dan volgt de Gairloch Farm Shop. We gaan naar binnen voor koekjes en komen naar buiten met aanzienlijk meer. Hoe typisch!
De laatste etappe vandaag is een 13 mijl lange single lane doodlopende weg. Ik heb weer een groen boompje gezien in de Park4Night app waar we mogelijk kunnen logeren. Naarmate we verder komen en de huizen verder uit elkaar staan, wordt de weg smaller. We passeren enkele ‘Weak Bridges’. Zo’n bord wekt toch vertrouwen!
Vlak voor het einde van de weg roept Monique ‘hier wil ik slapen’. We parkeren de bus, zoeken wat stenen om hem iets meer waterpas te krijgen en starten onze borrel.
Na een drankje lopen we even naar de vuurtoren. We zoeken tevergeefs naar wildlife (zeehonden, dolfijnen, otters, walvissen). Helaas nu nog niet, maar een mens mag blijven hopen.
En dan is het weer tijd voor het avondritueel. Een klein drankje, brokken voor Charlie, eten voor ons en verder niet te veel. Life is good!
Sander schrijft Silvergazelle.nl, waar hij samen met Monique en hond Charlie het leven onderweg vastlegt — van jaarlijkse tradities tot kleine avonturen dicht bij huis. Hij houdt van goede koffie, mooie wandelingen en alles wat het leven nét een beetje leuker maakt. Op zijn blog deelt hij verhalen, foto’s en recepten met een nuchtere blik en een glimlach.
