Onze laatste uren op Lewis and Harris levert nogmaals een fantastische wildlife ervaring op. Eerst worden we getrakteerd op zeehonden, daarna op dolfijnen. En dan mochten we ook nog door een schitterend landschap rijden!
Dinsdag 9 juni 2026. Ondanks dat het een prachtige plek was, was het wel weer erg winderig. Dat deed ons besluiten om wederom in de logeerkamer te slapen en het dak gesloten te houden. Ideaal zo’n multifunctionele bus!
Ietwat vroeg, maar goed uitgerust staan we op. We beginnen met een stevig ontbijt. Broodje worst die op moet. Het uitzicht is niet vervelend te noemen.
We moeten vandaag naar Stornoway om de ferry naar het vaste land te halen. Dat doen we uiteraard zo inefficiënt mogelijk. We rijden eerst een stuk langs de kust naar een uitkijkpunt waar zeehonden kunnen zitten.
Op de foto hierboven kun je ze al zien. Wij hadden het genoegen om hier in alle rust te kijken hoe de zeehonden in en uit het water klommen en een beetje rondzwommen.
We vervolgen de route langs de kust die overgaat op de Golden Road. Deze weg loopt niet zo zeer langs de kust, maar is zeker de moeite waard.
Het einde van de Golden Route is Tarbert. Daar belanden we op het terras van The Deli. Tijd voor cappuccino en chai latte. Uiteraard met een taartje erbij.
Dan door naar Stornoway voor wat snelle boodschappen, we hebben immers nog nog maar weinig tijd. Het laatste uur willen we spenderen op Tiumpan Head. Uiteraard moeten we eerst twee honesty boxen proberen, beide zijn teleurstellend.
Het uitkijkpunt op Tiumpan Head is dat niet. Het duurt niet lang of de ene na de andere dolfijn zwemt voorbij.
Terwijl wij genieten van een heerlijke lunch maken de dolfijnen er een echt schouwspel van. We zien ze rollen in de zee en vlak voor we moeten vertrekken slaan ze met hun vinnen op het water. Waarschijnlijk een teken van communicatie.
We zwaaien de dolfijnen uit en haasten ons naar de ferry waar we keurig op tijd arriveren. Sterker nog, Monique kan nog even de Sandwick Bay Candles winkel in schieten. Een kaars en handcrème verder rijden we de boot op.
Op de boot kiezen we een plekje op het achtersteven. Het is prachtig weer en met een biertje in de hand hopen we op nog wat wildlife. Monique ziet nog precies één dolfijn.
Terug aan land rijden we in een rechte lijn naar Port a Bhaigh Campsite. Op de One Lane Road zet ik mijn OLRA (one lane road assistent) aan. Deze HI (human intelligence) gestuurde assistent roept whaaa! als er een tegenligger onverwacht voor ons staat en helpt bij het kiezen van de perfect lay by. Ze is nog hartstikke lief, leuk en lekker ook!
Op de camping hebben de mensen voor ons kennelijk haast. Nog voor ze geparkeerd staan, springt de dame uit de auto om naar de receptie te rennen. Kennelijk is ze bang dat ze anders op ons moet wachten, of dat het vol is. Ze wist natuurlijk niet dat wij al geboekt hadden.
We parkeren Vanry, stellen alles waterpas-ish af en doen ons ding. Ongeveer een half uur na ons komen de snelle Jelles eindelijk van de parkeerplaats af en naast ons staan.
Terwijl ik kook, haalt Monique de was uit de machine. Top, weer wat frisse broeken en shirtjes voor de komende week. Zelf springen we ook weer eens onder de douche. Dat zou zomaar eens drie dagen geleden geweest kunnen zijn.
De avond brengen we door tussen de was. Uiteraard is het te wisselvallig weer om het buiten te laten hangen. Verder bepalen we wat de plannen voor morgen zijn, want dan gaan we verder op de NC500.
Sander schrijft Silvergazelle.nl, waar hij samen met Monique en hond Charlie het leven onderweg vastlegt — van jaarlijkse tradities tot kleine avonturen dicht bij huis. Hij houdt van goede koffie, mooie wandelingen en alles wat het leven nét een beetje leuker maakt. Op zijn blog deelt hij verhalen, foto’s en recepten met een nuchtere blik en een glimlach.
