De laatste dag van een reis is toch vaak de treurigste. Zo ook vandaag, maar we verlaten Schotland vol mooie herinneringen. Wat hebben we het weer leuk gehad!
Vrijdag 19 juni 2026. De ene dag waai je je bed uit en de andere zweet je je bed uit. Eindelijk heeft de zon ons gevonden, maar had dat niet een uurtje later gekund? Als ontbijt hebben we vandaag gebakken eendenei. Zalig!
Na het ontbijt schieten we nog even de CO-OP van Jedburgh in. Even de laatste eetbare souvenirs kopen. Aangezien het nog geen tien uur is, mogen de drinkbare het pand weer niet verlaten. Het blijft een rare wet. Na de super schieten we de bakkerij in. De kans op honesty boxen vandaag is zo klein dat we voor een bakker gaan. We maken een praatje met de bakkervrouw en halen twee plakken cake.
Dan is het tijd om de navigatie in te stellen op de Waitrose in Hexam. We doen een laatste poging om toch nog wat Karma drinks te vinden. Op de grens tussen Schotland en Engeland vinden we toch nog een honesty box. Ditmaal in de vorm van een auto vol souveniertjes. Monique vindt een sleutelhanger en van die dingen voor op onze Crocs. Ditmaal in de voor van Highland Coos.
De Waitrose heeft niet wat we zoeken, dus dat is een kort bezoek. We stellen de navigatie nu in op Mappleton Beach. Het is een beste rit dwars door het Engelse landschap. In het dorpje Crook lunchen we bij de Duke of York. Charlie is blij dat ze ook even haar pootjes mag strekken.
Rond vieren arriveren we bij de laatste stop van onze reis. Op Mappleton Beach zou je eenvoudig fossielen moeten kunnen vinden. Nou niets is minder waar! We vinden stenen met daarin restanten van prehistorische mossel of oester en een zeelelie. Ook vindt Monique The Devils Toe Nail. Niet heel zeldzaam, maar wel miljoenen jaren oud.
Iets verderop zit de Frying Farmer. Een prima stop om alvast wat te eten. Daar waar we gestart zijn met een full English breakfast, eindigen we met the nations favorite dish, Fish & Chips. We dineren in stijl in de opening van de bus, want Charlie was helaas niet welkom (wij dus eigenlijk ook niet).
En dan de laatste mijlen naar Hull waar we ons melden bij de ferry. Na ingecheckt te zijn, zien we er kennelijk krusty genoeg uit om ook even door de security check te moeten. De dame heeft al snel door dat wij niets te verbergen hebben en laat ons gaan.
Daarmee komt een eind aan ons linksrijden avontuur. Prettig, want deze discobal spiegel heeft zijn beste tijd wel gehad. De andere kant hangt er ook slapjes bij, maar is nog wel intact.
Eenmaal op boot is het een kwestie van de tijd uitzitten. Morgen zullen we eens kijken hoe de boel er thuis bij staat.
Sander schrijft Silvergazelle.nl, waar hij samen met Monique en hond Charlie het leven onderweg vastlegt — van jaarlijkse tradities tot kleine avonturen dicht bij huis. Hij houdt van goede koffie, mooie wandelingen en alles wat het leven nét een beetje leuker maakt. Op zijn blog deelt hij verhalen, foto’s en recepten met een nuchtere blik en een glimlach.
