Bij een tour van de smaak denk je mogelijk eerder aan het gebied rondom Bologna, toch een beetje de hoofdstad van lekker eten. Wij doen het elders, maar dat doet niets af aan het genot.
Maandag 31 augustus 2026. Het koelde vannacht weer goed af wat leidde tot een heerlijke nachtrust. We staan uitgerust op en pakken na een koffie op ons gemakje in.
Bij het afscheid van Pier verontschuldigt hij zich voor de Oostenrijkse gasten die vanochtend om half zes vertrokken. Hij was ziedend, wij hebben niets gemerkt. We schaffen nog een doosje voor thuis aan (3x tuinbubbel, 2x rosé visbubbel en 1x rode everzwijn-wijn).
Dan vertrekken we richting Sloveense grens, althans daar willen we uitkomen vandaag. De eerste halte is een soort product tipici die Monique weer ergens in de krochten van Google Maps gevonden heeft. De zaak is onooglijk en er zitten twee mannen en een vrouw aan de drank, maar de uitbater, een oude man met een prachtige witte baard is super aardig. We bestellen wat kaas, mortadella en salami voor de anti-pasti vanavond. De man spreekt verrassend genoeg nog wat Nederlands ook.
Daarna door naar Portogruaro. Het café wat we voor ogen hadden was gesloten, maar er praktisch naast zat een keurig alternatief. We nemen een drankjes en een cornetto pistache, hier brioche genoemd. Charlie krijgt een koekje van de serveerster, we gaan er vanuit dat het lekker was. Het was hap slik weg.
Na het ontbijt rijden we in de richting van de vogelspotplaats die uitgekozen was om te bezoeken. Het zou geen goede tour del gusto zijn als we niet nog even stoppen in een winkeltje waar ze handgemaakte pasta’s verkopen. Okay, ook een crostata blijft aan Monique haar vingertjes plakken.
Dan door naar een tuincentrum waar we tomatenzaad te halen. We vinden een ras dat in de winter in zijn geheel in de kelder gehangen kan worden. Een experiment! Charlie mag mee naar binnen.
We rijden verder en ik spot een Milch Bar. We slaan af en het blijkt een hit! We kopen kaas en yoghurt en eten er een heerlijk ijsje.
We besluiten de ochtendactiviteit in te ruilen voor een lunch. Na zorgvuldig beraad met mezelf kies ik voor Agriturismo Alle Trincee. We nestelen ons op het terras en kiezen beide voor een primo. Monique gaat uiteraard voor ravioli met wilde asperges en courgettebloem. Ik ga voor de gerstrisotto met wijndruiven en pompoenchips. Een klein smaakorgasme!
We delen een hoofdgerecht. Dat is de aubergine met mousse van bergkaas. Zalig!
We sluiten af met toetjes. Monique de crostata met brombeer. Ik neem de crema catalana met wijndruiven. De crostata valt een beetje tegen.
Daar de agriturismo toevalligerwijs ook een wijnmaker is, blijven er nog twee flessen aan onze handjes plakken. Terwijl we afrekenen zien we een wijnkistje met een leuke tekkel erop. Monique doet snel onderzoek en deze wijnboer zit iets verderop.
Winery Eugenio Collavini is open for business en zonder te proeven nemen we vier flessen mee. Puur en alleen omdat er een teckel op de fles staan. Soms moet je een risicootje nemen. Het afrekenen gaat moeizaam. De eigenaar snapt zijn eigen kassa niet, maar na een minuut of tien en vijf telefoontjes lukt het ons om te betalen.
Om toch even de pootjes te strekken rijden we naar Cascate di Kot. Een korte wandeling leidt ons langs een stroompje waar Charlie met veel plezier doorheen baggert.
De waterval is verkoelend. Heel verkoelend. Met de wetenschap dat er achter ons een gezinnetje loopt gaan we skinny dippen. Wat een lekkere verkoeling! Charlie vindt het zelfs zo lekker dat ze per ongeluk een metertje zwemt.
We lopen terug en hebben een nette 1,73km en 84 hoogtemeters in de beentjes. In de bus besluiten we dat we nog een ijsje lusten. Het is immers nog steeds 33 graden. We vinden Gelateria Marco Ietri Cividale in Cividale del friuli. Dat is een gouden vondst! We nemen allebei een bakje met twee smaken en ook voor Charlie wordt gezorgd met een Cool Dog ijsco.
We besluiten de dag bij Borgo dei Sapori di Irene Cencig – Agriturismo e Vino Biologico. Irene en hond Theo ontvangen ons hartelijk. Helaas is Theo een beetje te veel van het goede. Na een uurtje vraag ik aan Irene of ze wat aan de druktemaker kan doen.
Als de rust teruggekeerd is kunnen we een wijntje proeven. We nemen twee flessen met lokale druiven voor thuis en een voor directe consumptie. Ideaal voor bij de anti pasti.
Tijdens de borrel krijgen we nog een belangrijk belletje. Kai belt tante Mo Mo.
Terwijl Monique geniet van een verfrissende douche bereid ik een gezonde maaltijd. Halverwege het koken wisselen we van plek. Ik ga onder de douche en Monique maakt het eten af. Teamwork!
We sluiten de dag af met het plan voor morgen. Het wordt het originele idee van vandaag, maar dan andersom.
Sander schrijft Silvergazelle.nl, waar hij samen met Monique en hond Charlie het leven onderweg vastlegt — van jaarlijkse tradities tot kleine avonturen dicht bij huis. Hij houdt van goede koffie, mooie wandelingen en alles wat het leven nét een beetje leuker maakt. Op zijn blog deelt hij verhalen, foto’s en recepten met een nuchtere blik en een glimlach.
